บทที่ 196

ลมเย็นอ่อน ๆ ในตอนกลางคืนพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดกว้างในห้อง เมื่อรวมกับอพาร์ทเมนต์ขนาดใหญ่แล้ว มันเพิ่มความรู้สึกว่างเปล่าและเงียบเหงา ในตอนนั้นสายโทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดีเสียงอันเยือกเย็นของแซคคารี่ดังเข้ามาในโทรศัพท์ขณะที่เขาพูดว่า “สวัสดียามเช้าครับ”

ข้างนอกหน้าต่างฉันเห็นแสงที่สว่างของเมืองในตอนเช้า ฉันวางนิ้วยาวลงบนกระจกหน้าต่างและจ้องมองไปที่รถยนต์จำนวนมากบนท้องถนนชั้นล่างด้วยความเงียบ “แซคคารี่ ฉันอยากเจอนาย” ฉันพูดอย่างตั้งใจ

เขายังคงเงียบและฉันพูดย้ำอีกครั้ง “แซคคารี่ ฉันบอกว่าฉันอยากเจอนายจริง ๆ ”

เขาตอบอย่างใจเย็น “เอาล่ะ ผมจะให้โจชัวร์ไปรับคุณ”

ในที่สุดเขาก็ยอมจำนน หลังจากวางสาย โจชัวร์ก็โทรหาฉันกลับมาทันที เขาเผลอพูดออกมาอย่างมีความสุข “พี่ที่มีค่าของผม ขอให้ผมไปรับคุณและพาคุณไปที่บ้านของเขา”

ฉันถามอย่างใจจดใจจ่อ “เราจะไปบ้านของชิคกันใช่ไหม?”

“ตามที่พี่บอกให้มาแบบนี้มันต้องเป็นบ้านของชิคอย่างแน่นอน” โจชัวร์ตอบ

ความไม่สบายใจพุ่งเข้ามาในใจ “นายไม่ได้บอกแซคคารี่ว่าให้เขาออกจากบ้านของชิคเพื่อมาเจอกันเหรอ?”

“สิ่งนี้แตกต่างจากที่ผมคาดการณ์ไว้เล็กน้อยเหมือนกัน แต่ก็ไม่สำคัญตราบใดที่พี่ตกลงที่จะพบเรา! ไม่ได้มีเพียงคุณ ผมก็มีหน้าที่ส่งคุณไปที่ทางเข้าบ้านของชิคด้วยนะ!”

ฉันอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่โจชัวร์ขัดจังหวะ “ผมวางสายก่อนนะ แล้วผมจะมารับคุณ”

โจชัวร์กลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจและรีบวางสาย ฉันถอนหายใจและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกไปเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีขาวพร้อมจั๊มพ์ยีนส์ ฉันใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวสบาย ๆ

คืนนั้นฉันดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป และท้องของฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายตัว ฉันสามารถรู้สึกได้ว่ามีแอลกอฮอล์อยู่เล็กน้อยในร่างกายของฉันที่ยังคงเหลืออยู่ ฉันฉีดน้ำหอมและรวบผมยาวของฉันไว้เป็นสองมัด ทีละข้างบนหัว

ฉันไม่ได้แต่งหน้าเลย ต่อหน้าแซคคารี่ ฉันไม่เคยพบว่าตัวเองจำเป็นต้องแต่งตัวเลย แต่เมื่อริมฝีปากของฉันซีด ฉันจึงตัดสินใจทาลิปสติกแล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อรอโจชัวร์

มันยังไม่เร็วเกินไปหรือสายเกินไปในเวลานี้ และฉันคาดว่าเราน่าจะไปถึงบ้านของชิคภายในเที่ยงคืน

หลังจากรอมาสักพัก โจชัวร์ก็ยังไม่ปรากฏตัว ฉันใช้เวลาในการเล่นกับก้อนหินโดยใช้เท้าของฉันเขี่ยเล่นรออยู่ตรงหน้าประตู แอลกอฮอล์ในร่างกายของฉันแทบจะหายเกือบหมดไปแล้วในระหว่างที่รอ นอกเหนือจากความรู้สึกที่ง่วงซึมเล็กน้อยท้องของฉันก็รู้สึกไม่ดีเป็นพิเศษ

โจชัวร์มาช้าไป เมื่อเขาเห็นว่าใบหน้าของฉันมืดลงจากการรอคอย เขาก็ยิ้มและอธิบายว่า “เมื่อกี้ตอนที่พี่รองส่งข้อความมาบอกผม ผมไม่ได้อยู่ในเมืองเลยทำให้มาช้านะ ไปกันเถอะ ให้ผมพาคุณไปหาเขา”

ฉันเข้าไปในรถและคาดเข็มขัดนิรภัย โจชัวร์ยื่นมือออกมาขยี้ผมฉัน เขาล้อเล่นว่า “คุณเป็นผู้หญิงที่ดี คุณดูเด็กและสวยมาก คุณอายุเท่าไหร่ แคลลี่?”