บทที่ 198

ฝนตกหนักมาก และอาจได้ยินเสียงดังขณะฝนตกกระทบถนนบลูสโตน ความมืดในระยะไกลกำลังจะกลืนกินฉัน

บ้านของครอบครัวชิคมืดอย่างน่ากลัว มีเพียงโคมไฟที่แขวนอยู่ตามทางเดินเท่านั้นที่เปล่งแสงสลัว ตัวฉันสั่น ฉันอดไม่ได้ที่จะเข้าใกล้แซคคารี่

ชายคนนั้นหรี่ตาและถามว่า “เป็นอะไร?”

“พี่สามบอกว่าทุกครั้งที่นายกลับมาที่บ้านของตระกูลชิค... ”

ก่อนที่ฉันจะพูดจบ แซคคารี่ก็ขัดจังหวะฉันเบา ๆ “โจชัวร์โกหกคุณ เขาดูว่างเกินไป”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันก็โกรธด้วยความอับอาย แซคคารี่ยกมือขึ้นแตะผมของฉัน แบบเดียวกับที่โจชัวร์เคยทำ ซึ่งได้เป็นการทำทรงให้คล้ายกับทรงผมของนาจาเพราะมีจุกสองข้าง เขาลูบผมราวกับปลอบใจฉัน

ฉันตกใจมาก พูดว่า “จู่ ๆ ทำไมนายก็กลายเป็นคนอ่อนโยน”

แซคคารี่เลิกคิ้ว “ฮะ?”

“ฉันไม่แปลกใจเลยถ้าโจชัวร์สัมผัสลูบผมฉันแบบนี้ แต่ก็แปลกที่นายสัมผัสฉันแบบนี้! แซคคารี่ ฉันรู้สึกว่านายอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนมากหลังจากไม่ได้เจอนายมาสองสามเดือน!”

แซคคารี่ดึงมือของเขาออกและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เธอกำลังทำตัวไม่สุภาพ”

ฉันสับสน “ฉันไม่สุภาพยังไง?!”

ฉันเพิ่งเรียกเขาด้วยชื่อของเขา

แซคคารี่ปัดมือออกจากผมฉันและเดินจากไป ฉันตามหลังเขาอย่างใกล้ชิดราวกับลูกแมวที่ติดตามเจ้านายของมัน

หลังจากเดินประมาณสิบนาที เราก็เข้าสู่ลานกว้าง แม้ว่าจะเป็นคืนที่มืดมิด แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่ของบ้านของครอบครัวชิค

ด้านหนึ่งเป็นเนินเขา และทะเลสาบที่มีคนก่อสร้างขึ้นมา ซึ่งมีศาลาจำนวนมาก และมีดอกไม้และต้นไม้จำนวนมากอยู่ในลาน ดอกชบามีความเขียวชอุ่มเป็นพิเศษ

แซคคารี่เดินตรงเข้าไปในห้องนอนของเขา โดยไม่หันกลับมามอง ฉันเดินตามเขาเข้าไปและพบกับบรรยากาศที่ทันสมัย

ห้องได้รับการตกแต่งในสไตล์ยุโรป - อเมริกันคลาสสิก

เตียงและอ่างอาบน้ำอยู่คนละฝั่งกัน