บทที่ 219

ฉันพยายามขยับตัวทั้ง ๆ ที่ยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวอยู่

ขาเรียวก้าวออกจากเตียงพลางเดินไปที่ระเบียงหรูที่ยื่นออกไปจากตัวห้อง ที่สวนด้านล่างนั้นมีร่างของแซคคารี่ที่สวมเสื้อสีขาวนอนหลับตาอาบแดดอุ่น ๆ อย่างสบายใจเฉิบ

ภาพนี่มันคุ้น ๆ นะว่าไหม

แซคคารี่เหมือนที่มีตัวตนอยู่ในเทพนิยายเท่านั้น ใบหน้าที่หล่อเหลาและหุ่นที่สมชายชาตรีนั่นล้วนทำให้เขาสมบูรณ์แบบ

มือบางยึดราวระเบียงไว้ก่อนตะโกนเรียก

“พี่รอง!”

ดวงตาคู่คมเปิดขึ้นแล้วจ้องมองมาที่ฉันด้วยแววตาอบอุ่น

แคโรสบตาคู่นั้นกลับ

ในใจกำลังนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉันบอกเขาไปว่าไม่อยากได้การช่วยเหลือใดใดจากเขา

และไม่อยากใช้ความรู้สึกนี้ฝืนดึงอีกฝ่ายเข้ามาในความสัมพันธ์

แม้ฉันจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังแอบหวังอยู่ดี

“พี่รอง” เสียงหวานเอ่ยเรียก

“หืม?”

สายตานั้นแฝงความเย็นชาไว้

“เมื่อคืน...”

ฉันเงียบไปพัก ราวกับคิดทบทวนคำพูดของตัวเอง