บทที่ 221

“ปล่อยฉัน” ฉันกดเสียงต่ำ

แซคคารี่ทำนิ่งไม่ได้ยิน

แต่ฉันบอกได้เลยว่าเขาไม่ได้หลับหรอก

และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดในตัวอีกฝ่ายแบบนี้ “ปล่อยฉันไป แล้วฉันจะไม่กวนคุณหรือเรียกร้องอะไรอีก!”

แคโรไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนที่ไร้เยื้อใยขนาดนี้ แต่ถ้าไม่ยอมพูดให้เคลียร์ อีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยไปเป็นแน่

ในที่สุดร่างสูงก็ลืมตาขึ้นมา ก่อนเอ่ย “ปล่อยเธอไป” เสียงเข้มพูดเชิงไม่ใส่ใจ

ฉันเบื่อที่จะทนกับนิสัยแบบนี้ของเขาอีกต่อไปแล้ว มือเรียวยื่นส่งกระเป๋าคืนไป พลันหันหลังเดินออกมาทันที หวังว่าเราคงไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว

มันรู้สึกแย่และผิดหวังทุกครั้งที่เขาเมินเฉยใส่กัน

ไร้จิตใจสิ้นดี

ร่างบางเดินทางออกจากคฤหาสน์ตระกูลชิคกลับไปยังคอนโดของตัวเอง ซักพักยาราก็โทรเข้ามา “ฉันกำลังจะเดินทางเที่ยวรอบโลกแล้วนะ คงอีกนานกว่าจะกลับมาที่เมืองถง” เธอพูดอย่างร่าเริง “ฉันเอารถเธอไปจอดคืนไว้ที่หน้าผับแล้วนะ” และเธอก็วางสายไป

ฉันไปที่ผับด้วยอารมณ์บูดบึ้ง แล้วขับรถของตัวเองออกมา พลางติดต่อขอคืนห้องเช่าที่คอนโด ทว่าจู่ ๆ เรื่องของเอเลนก็ปรากฏเข้ามาในหัว ไม่นานแคโรก็ตัดสินใจไปหาเธอ เมื่อฉันไปถึงที่พักของเธอ ก็เห็นว่าเอเลนนั้นกำลังยืนคุยกับผู้หญิงท้องอีกคนอย่างมีความสุขอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า เธอดูเป็นมิตรกับผู้คนรอบตัวมาก ๆ

อาจจะเพราะเธอกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว นั่นจึงทำให้อีกฝ่ายดูมีออร่าอบอุ่นวนรอบตัวเสมอ

เอเลเนอร์คุยกับผู้หญิงคนนั้นอีกสองสามประโยค ก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน ฉันยิ้มให้เธอและบอก “คุณสโตน ช่วงนี้มีความสุขมากเลยนะ”

อีกฝ่ายยิ้มตอบ “ตอนนี้เลขาของฉันช่วยดูแลเรื่องธุรกิจของตระกูลสโตนให้ เพราะฉะนั้นเลยไม่มีอะไรให้ลำบากใจ ตอนนี้ก็มีเวลาทุ่มให้เจ้าตัวน้อยได้แล้ว” เธออธิบาย

“แต่บางทีมันก็เบื่อนิด ๆ นะ” เอเลเนอร์พูดต่อ

“เธอยังรักแอนดรูอยู่หรือเปล่า?” ฉันถามเชิงสงสัย