บทที่ 231

ไม่มีแม้แต่ข้อความเข้ามาเลย เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ที่ผ่านมา ตอนที่ฉันไม่ได้อยู่กับเขาฉันไม่เคยคิดมากกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้น ฉันเริ่มรู้สึกกังวลเป็นพิเศษ

ฉันหวังว่าเขาจะไม่เจ็บ

ฉันอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนบาง ๆ จากนั้น ก็นั่งบนโซฟาดูหัวข้อข่าวบันเทิง ในช่วงเวลานั้น แทบจะไม่มีข่าวสำคัญใด ๆ

ฉันนอนบนโซฟาและหลับไปพร้อมกับฟังเสียงฝนตก หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของฉันก็ปลุกฉัน

ฉันคว้าโทรศัพท์ของฉันอย่างรีบร้อนเพื่อดูการแจ้งเตือนและลุกขึ้นทันที

ฉันรับสายและตะโกนว่า “พี่”

“ใช่ เปิดประตูให้หน่อย”

เสียงของเขาแหบเป็นพิเศษ

ฉันถามอย่างแปลกใจว่า “คุณอยู่ที่ไหน?”

“ฟังนะแล้วเปิดประตู”

เขาบอกให้ฉันเปิดประตูสองครั้ง ฉันรีบลุกขึ้นและเปิดประตูคอนโด ฉันไม่เห็นแซคคารี่อยู่ที่ประตู จากนั้นฉันก็ออกไปและเห็นร่างของชายผู้โดดเดี่ยวยืนอยู่ตรงสุดทางเดิน