บทที่ 233

ฉันไม่เข้าใจเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลในตอนนี้เลย และแซคคารี่ไม่ได้ติดต่อฉันตลอดทั้งวัน ทันใดนั้น ฉันรู้สึกหงุดหงิดจริง ๆ

เป็นเวลาเย็นแล้วเมื่อฉันกลับมาที่คอนโด ฝนตกยังคงหนักมาก ๆ ในเมืองถง ฉันกำลังเดินเข้าไปในห้องแล้วเพิ่งเห็นแซคคารี่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างยาว ๆ บานนั้นที่อยู่ในห้องนอน

จากจุดนั้น เขาสามารถมองเห็นฉันจากนอกหน้าต่างที่กำลังเดินเข้าไปในย่านที่อยู่อาศัยของฉันเอง

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวของฉันเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เหลือบมองมาทางฉัน

การจ้องมองของเขาไร้ความรู้สึก ฉันเหวี่ยงตัวไม่สนใจเขาอย่างเย็นชาและไปที่ห้องนอน เขาเข้ามาทันทีหลังจากที่ฉันนอนลงบนเตียง

เมื่อเขารีบเดินมาจากนั้นศีรษะของเขาเกือบจะชนกับกรอบประตู ฉันลดสายตาลงไม่อยากมองเขา เขาถามฉันเบา ๆ ว่า “เบล เธอโกรธฉันอยู่หรือเปล่า?”

เขารู้จริง ๆ ว่าฉันโกรธ!

“ฉันไม่ได้โกรธ” ฉันตอบอย่างอื่น

“เธอกำลังโกรธ”

น้ำเสียงของเขามั่นใจอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วถามว่า “เมื่อวานนี้ผู้หญิงที่อยู่ข้างล่างนั้นเป็นใคร?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แซคคารี่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาและเห็นสีหน้าเย็นชาของเขา เช่นเดียวกับที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้รับคำตอบจากเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “แม่ของผมเอง”

เมื่อพูดถึงแม่สายตาของเขาก็เย็นชา

ฉันสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้มาจากครอบครัวชิคอยู่แล้วเชียว เพราะชุดราตรีคล้ายกันเกินไปจากที่ฉันเคยเห็นตอนอยู่ครอบครัวเขา ฉันไม่ได้คาดหวังว่าการคาดเดาของฉันจะถูกจุด

“แล้วเมื่อวานคุณไปเที่ยวเมืองเอสมาใช่ไหม?” ฉันถาม

“เธอสงสัยในตัวฉันงั้นเหรอ?” เขาขมวดคิ้ว

สีหน้าของแซคคารี่เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดชั่วขณะ เขานิ่งเงียบไปชั่ครู่หนึ่งก่อนที่จะอธิบาย

“เธอนัดเจอฉันที่เมืองถงเมื่อวานนี้ ฉัน…ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะตามฉันมาจากข้างหลัง หลังจากแยกทางกับเธอแล้ว”

แซคคารี่ลังเลระหว่างที่เล่าอยู่ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างนั้น!

ใครกันที่ให้ยาปลุกเซ็กส์แก่เขา? ใครกันที่มีจุดมุ่งหมายจะให้เขาไว้?!