บทที่ 236

ชีวิตรักที่สงบสุขไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันหวังให้เป็นมาตลอด ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการอยู่ด้วยกันตลอดไปจะเป็นเรื่องยุ่งยากขนาดนี้ ฉันผ่านความทุกข์ระทม ความเศร้า และความสิ้นหวังมามากเกินไป

ฉันต้องเลือกระหว่างแลนซ์กับดิกสันและหลังจากนั้นก็มีทางเลือกอื่นระหว่างดิกสัน และแซคคารี่มาอีก

ฉันมักจะเลือกทำลายชีวิตรักที่สงบสุขครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไรก็ตาม นั่นไม่เคยเป็นไปตามหัวใจของฉันที่ต้องการเลย!

แลนซ์เป็นเพียงความฝันในช่วงวัยรุ่นของฉัน ฉันตื่นจากความฝันนั้นเมื่อเก้าปีก่อน

ดิกสันและฉันพลาดโอกาสมาแล้ว

หลังจากนั้น ฉันเหลือแค่แซคคารี่

ตอนที่เราคบกัน ฉันรู้แล้วว่าเขาใจร้าย อย่างไรก็ตาม ถึงกระนั้น ฉันก็เลือกเขา และยอมแพ้กับตัวตนของฉันเอง ฉันสารภาพรักกับเขาอย่างกล้าหาญ เขาไม่เคยบอกรักฉันเลย และยังเคยปฏิเสธความรักของฉันด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างไร สุดท้ายเราก็ยังคงลงเอยกัน

ฉันกอดเขาไว้แน่นมาก เช่นเดียวกับเมื่อสามปีที่แล้ว เมื่อฉันจับตัวดิกสันเพื่อยื้อเขาเอาไว้

ฉันโหยหาความสุข และดิ้นรนอย่างหนักเพื่อมัน แม้ว่านั่นจะไร้ประโยชน์ก็ตาม

เมื่อเผชิญกับข้อสงสัยของดิกสันที่อยากรู้ ฉันยิ้มกว้าง “แซคคารี่ดูแลฉันมากมาย และทำให้ฉันพอใจในทุก ๆ อย่าง เขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยและเชื่อใจได้ นอกจากเขาแล้ว ฉันไม่ต้องกังวลว่าจะถูกรังแกด้วย!”

อย่างไรก็ตาม ความรักไม่มีส่วนในเรื่องที่บอกทั้งหมดนั้น

ฝนก็ตกหนักขึ้น ดิกสันถามฉันอย่างใจเย็น “แล้วเขารักคุณไหม? แคโร ไม่มีใครเข้าใจผมดีไปกว่าคุณ สิ่งที่คุณต้องการคือความรักและผมให้สิ่งนั้นกับคุณได้”

หลังจากหลายปีที่อยู่ด้วยกันดิกสันก็กลายเป็นคนที่เข้าใจฉันดีที่สุด ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ดิกสัน เคยมีความรักระหว่างเราก็จริง แต่หลังจากผ่านอะไรมามากมาย… หลายอย่างมันอยู่เหนือการควบคุมของฉัน มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ฉันพลาดโอกาสร่วมกับคุณ และฉันรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งที่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของคุณเอง หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณในอนาคต ฉันจะทำเช่นเดียวกัน! อย่างไรก็ตาม ฉันไม่สามารถฝากหัวใจไว้กับคุณได้เหมือนที่ฉันให้ผู้ชายคนอื่นไปแล้วในตอนนี้! ฉันไม่สามารถถอยไปอยู่ข้าง ๆ คุณได้เพียงเพราะเหตุผลที่เขาไม่ได้รักฉัน”

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันคงไม่สามารถทนกับตัวเองได้เพราะเหมือนฉันจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว

“แคโรไลน์ เธอจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน”