บทที่ 245

ฉันเม้มปากแล้วไม่ถามอะไรต่ออีก

แซคคารี่เป็นฝ่ายถาม “เธอหิวหรือเปล่า?”

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะอ่อนโยนกว่าปกติ

“ไม่เลย” ฉันตอบเสียงเรียบ

ทว่าอีกฝ่ายยังสงสัยไม่เลิก “ทำไมเธอถึงมาที่นี่?”

ได้ยินแบบนั้นก็ถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วฉันเลือกได้ด้วยเหรอว่าจะรถคว่ำที่นั้น หรือที่ไหน?”

ดวงตาคู่คมมองมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยอมเอ่ยปาก

“มันไม่ไกลจากนี้เลยนะ”

“เมืองถงอยู่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่?”

ร่างสูงเม้มปากพลันขมวดคิ้ว “สามสิบกิโล”

สถานที่นั้นห่างจากเมืองถงราวสามสิบกิโลเมตร โดยรวมแล้วก็ประมาณร้อยกิโลจากเมืองนีมส์ ทันใดนั้น ฉันก็คิดได้ว่ามันไม่ใกล้เมืองนีมส์เลยซักนิด ไม่แน่ครอบครัวทางสายเลือดของฉันอาจจะ...”

คำพูดที่พ่อบอกเมื่อวันก่อนยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ แต่ฉันก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ ว่าทำไมแม่แท้ ๆ ของตัวเองต้องผลักไสกันแบบนี้!

หรือพ่อแท้ ๆ ของฉันกำลังรู้อะไรบางอย่าง?

ต้องเป็นแบบนั้นแน่เลย—— ฉันจำได้ว่าพ่อบอกว่าอีกฝ่ายกำลังระแคะระคายเรื่องบางอย่างและเริ่มออกตามหาฉัน นั่นหมายความว่าแม่ปกปิดเรื่องส่งเด็กไปให้ตระกูลชอว์กับพ่อมาโดยตลอดใช่ไหม?

ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งบีบอัด

ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น?

คำถามเหล่านี้วนเวียนไปมารอบตัวราวกับหมอก แม้จะพยายามไขปริศนาขนาดไหน ก็เห็นเพียงยอดเล็ก ๆ ของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น คำใบ้ในตอนนี้มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่พอไว้ให้เมื่อคืน

และโชคดีที่ฉันบันทึกเบอร์ไว้ในมือถือแล้วตั้งแต่อยู่บนรถ ไม่รู้ตอนนี้กระดาษนั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว? อีกทั้งฝนตกหนักแบบนี้คงจะทำให้หมึกที่เขียนเลื่อนหายไปแล้วล่ะ