บทที่ 249

ใบหน้าคมคายโน้มลงมากดจูบที่ข้างแก้มเนียน

“งีบซักหน่อยเถอะ เดี๋ยวอีกซักพักหมอกับพยาบาลจะเข้ามาตรวจเช็คอาการแล้วเปลี่ยนเสื้อให้”

แคโรพึมพำเสียงเบา “พี่รองค่ะ”

“ฟังฉัน” เขาเอ็ด

แต่ฉันเลิกที่เมินเฉยพร้อมเอ่ยเรียกชื่อเขาต่อ

“แซคคารี่...”

“อย่าทำแบบ...” ร่างสูงเอ่ยพลันชะงักไป

เสียงทุ้มนั่นมีทีท่าว่าจะเอ่ยเตือนฉันในคราแรก ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายคงจะนึกขึ้นได้ว่าความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนคำต่อว่าพวกนั้นลงไป และเปลี่ยนเป็นปลอบประโลมแทน “เป็นเด็กดี แล้วฟังฉันนะ”

ร่างเล็กหลับตาลงทันที และอาจจะเพราะเหนื่อยจากอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้น ทำให้ฉันหลับไปในอ้อมกอดของเขาในเวลาต่อมา

ลมหายใจอุ่น ๆ ของร่างสูงที่เป่ารดรินทำให้รู้สึกดี แซคคารี่ยังคงกอดฉันอยู่แบบนั้นไม่ไปไหน จนกระทั่งได้ยินเสียงบางอย่างที่ขึ้นจากด้านนอก

“คุณชิค” เสียงนั่นเรียกเขา

แขนแกร่งค่อย ๆ คลายร่างของฉันออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินออกไป

แคโรยังไม่ได้หลับสนิท และสามารถได้ยินเสียงเรียกนั้น ทว่าไม่ได้เปิดเปลือกตาขึ้นมอง

นัยน์ตาคู่สวยยังคงหลับพริ้ม แต่หูกลับรับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอก “ผลตรวจซีทีสแกนของคุณชอว์ออกมาแล้วครับ หลังของเธอได้รับบาดเจ็บร้ายแรง และคงไม่สามารถฟื้นตัวได้ในเร็ววันนี้แน่นอน”

แซคคารี่ถามเสียงเย็น “ยังมีอย่างอื่นอีกไหม?”

พลันเสียงของคนตอบกลับดูจริงจังขึ้น “สำหรับคุณชอว์ โดยรวมแล้วถือว่าร่างกายยังสามารถใช้งานได้ปกติ แต่หลังจากนี้เธออาจจะออกแรงมาก ๆ ไม่ได้ ร่างกายจะอ่อนแอลงกว่าเมื่อก่อน และมันจะเป็นอันตรายหากเธอตั้งครรภ์ การอุ้มท้องเป็นการกดทับเส้นประสาทหลักของเธอ”