บทที่ 254

“พวกเขาถูกฝังไว้ที่สุสานตระกูลชิค”

“พวกเขาตายตายแล้วเหรอคะ?”

“อืม”

“คุณรู้ไหมว่าพวกเขาตายเพราะอะไร?”

“ฆ่าตัวตาย”

ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้าของอีกวัน แซคคารี่ไม่อยู่ในห้องนี้แล้ว ขาเรียวก้าวลงจากเตียงพลางเดินไปเปิดหน้าต่าง ก่อนจะเห็นเลขาแยร์ยืนอยู่ที่สวนด้านล่าง

คิ้วเรียวขมวด “แซคคารี่ล่ะ?”

คนด้านล่างยิ้มรับคำถาม พลันเอ่ยตอบ “คุณชิคเดินทางไปที่โรงพยาบาลของส่วนตัวของตระกูลครับ พร้อมสั่งให้ผมพาคุณชอว์กลับไปที่เมืองถง”

ร่างเล็กยิ้มฝืดแล้วตอบกลับเพียง ‘อ๋อ’

ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับทางฉันได้ คุณผู้ช่วยถามขึ้นทันที “คุณไม่พอใจอะไรหรือเปล่าครับ คุณชอว์?”

ริมฝีปากสวยกระตุกยิ้มตอบ “ก็ไม่เชิง”

ในใจแค่รู้สึกเหงานิด ๆ ที่ต้องตื่นมาเพียงลำพัง

เลขาแยร์ขับรถไปส่งฉันที่คอนโด แคโรทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างเพื่อพักผ่อน แต่ซักพักก็มีหมอเข้ามาช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อวานออก พอชุดคลุมถูกดึงออกจากตัว ก็สามารถมองเห็นรอยแผลที่ขาได้ชัดเจน คงเป็นเพราะการรักษาจากหมอฝีมือดี ทำให้รอยแผลและความเจ็บปวดในตอนนี้เจือจางลง จุดที่ใหญ่จริง ๆ อยู่ตรงที่หลังฉัน

และยังรู้สึกถึงริ้วความเจ็บปวดที่แล่นไปมาไม่หยุดทุกครั้งที่ขยับตัว

เมื่อเปลี่ยนชุดเรียบร้อย หมอก็ขอตัวกลับ ฉันเอนตัวลงนั่งบนวีลแชร์ และพยายามช่วยเหลือตัวเองด้วยการกินยาที่ถูกจัดไว้ให้หมด หลังจากนั้นค่อยส่งข้อความหาแซคคารี่

แคโรไลน์: “คุณจะกลับบ้านตอนไหน?”

อีกฝ่ายตอบกลับเร็ว

แซคคารี่: “ประมาณสิ้นเดือน”

ตอนนี้เป็นเพียงต้นเดือนเท่านั้น และเขาคงรู้ว่าฉันอาจจะกังวล ถึงส่งข้อความมาอีก

แซคคารี่: “อีกสองสามวัน ฉันต้องกลับไปจัดการธุระที่ฟินแลนด์”

เมื่อเห็นคำว่าฟินแลนด์ มันก็ทำให้ฉันนึกถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที่—— คุณฮูล

ครอบครัวของเอ็มมี่ ฮูล มีความสัมพันธ์ที่ดีและแน่นแฟ้นกับแซคคารี่เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ แม้ว่าเธอจะทำให้แซคคารี่โมโหอยู่หายครั้ง แต่เขาก็ยังใจดีกับเธอเสมอ

มันแทบเป็นไปไม่ได้ที่ผู้ชายอย่างแซคคารี่จะอ่อนโยนกับใคร