บทที่ 272

ที่ผ่านมา แซคคารี่มักจะใช้ชีวิตอย่างสันโดษเรียบง่าย นั่นทำให้ฉันประหลาดใจที่เห็นเขามาอยู่ในที่แบบนี้ นอกจากนี้อีกฝ่ายยังใช้บริการชั้นสาม ที่มีสาว ๆ มาคอยนั่งดื่มดูแลเทคแคร์ให้ มันทำให้ฉันรู้สึกแย่อยู่ลึก ๆ ในใจ

ริมฝีปากบางเม้มแน่นพลันจ้องมองคนด้านบน

นัยน์ตาคู่คมของเขาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณเป็นเชิงบอกให้ขึ้นไปหา การกระทำนั่นทำให้ฉันโล่งอกขึ้น

แคโรหันกลับมาหาลอเรน พลางเอ่ยขอตัว “ฉันจะขึ้นไปหาแซคคารี่ เธอจะไปด้วยไหม?”

ลอเรนยังคงหน้าเสียจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอส่ายหน้าน้อย ๆ พลันยกมือโบกปฏิเสธ

“ฉันกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเกร็กดีกว่า” ลอเรนพูดเสียงเบา

พูดจบเธอก็ลุกเดินออกไปทันที แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ ลอเรนคงรู้สึกแย่ที่แลนซ์ทำแบบนั้น ทว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรยื่นมือเข้าไป ทั้งนี้ทั้งนั้น ลอเรนยังคงไม่ปล่อยมือจากการวิ่งไล่ตามความรักเกือบสิบปีของเธอ ถ้ามองอีกมุมแล้ว เธอก็เป็นแค่ขี้แพ้คนหนึ่ง

ความรักของเธอมันจบตั้งแต่ตอนที่แลนซ์ผลักไสเธอแล้ว แม้ว่าลอเรนจะมีฐานะเป็นน้องสาวของเขา แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอเข้าใกล้แลนซ์ได้เลย

ฉันรอจนลอเรนเดินหายไปจากสายตา และพอหันกลับไปยังชั้นสามก็เห็นแซคคารี่จ้องมองลงมาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะมีชายหนุ่มหล่อเหลาอีกคนปรากฎตัวข้าง ๆ เขา

ดวงตาเรียวรีของชายคนนั้นรับกับใบหน้าหล่อ แถมท่าทางและกริยาของเขาก็ดูดีอย่างเป็นธรรมชาติเสียด้วย

และเพราะฉันจ้องนานเกินไป ทำให้เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางส่งยิ้มให้ ร่างเล็กชะงักทันควัน

การกระทำของเขาทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก แซคคารี่เพียงหันไปมองคนข้างตัวด้วยใบหน้านิ่ง

แคโรไม่รู้ว่าสองหนุ่มด้านบนกำลังคุยอะไรกัน ทว่าริมฝีปากที่เผยยิ้มให้ฉันเมื่อครู่กลับหุบยิ้มลงทันที

ขาเรียวสาวเท้าไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปบนชั้นสาม เมื่อเดินออกมาก็เห็นแซคคารี่กับชายหนุ่มอีกคนยื่นรออยู่ตรงทางเดินแล้ว

หญิงสาวอยากเดินเข้าไปกอดร่างสูง แต่ก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธการกระทำนั้นของเธอนี่สิ

เพราะเราทั้งคู่ไม่เคยเปิดเผยความสัมพันธ์ต่อหน้าคนอื่นมาก่อน

และก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

ร่างบางเดินไปหาคนตรงหน้าพลางเอ่ย

“พี่รอง”

มือหนาล้วงบุหรี่ออกมาจุด