บทที่ 28

ฉันมองซัมเมอร์อย่างตกใจก่อนถาม “เธออยากจะพูดอะไรกันแน่?”

“แคโร คนที่เธอเจอเมื่อเก้าปีก่อนไม่ใช่ดิกสัน”

ประโยคนั้นทำให้โลกทั้งใบของฉันแทบพัง ฉันได้ยินแค่เสียงเรียกชื่อตัวเองเท่านั้น

ในหัวของฉันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไร้ซึ่งความคิดใด ๆ

แคโรพบว่ามันยากมากที่จะเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น

แต่ฉันเข้าใจในสิ่งที่ซัมเมอร์เคยประสบพบเจอ

ฉันมีความลับที่พยายามซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

ฉันตกหลุมรักดิกสัน เกร็ก ตลอดเก้าปีที่ผ่านมา

เมื่อตอนที่ฉันเด็กกว่านี้ ฉันติดตามเขาไปทุกที่

และเมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็เปลี่ยนสถานะจากคนที่ได้เพียงตามติด กลายเป็นภรรยาของเขา

เป็นเวลาเก้าปี ฉันยึดติดความรู้สึกกับผู้ชายคนนั้นนานตั้งเก้าปี

เธอปกป้องความรักลับ ๆ นั้นอย่างดี ดูแลรักษามัน ถึงแม้ว่าฉันจะกลัวและอึดอัด

แม้ว่าดิกสันจะเคยรักฉัน แม้ว่าเขาจะไม่เคยแสดงออกถึงความเห็นอกเห็นใจฉันซักครั้ง

ทว่าฉันยังคงเลือกที่จะอยู่กับเขาโดยปราศจากความลังเล

เพราะรักของฉันไม่ได้หวือหวา

ทั้งชีวิตฉันรักแค่ดิกสันคนเดียว

แต่เพื่อนสนิทของฉันกลับบอกว่าชายที่ดูเป็นสุภาพบุรุษแสนอบอุ่นดั่งสายลมเย็นและดวงจันทร์แสนสวยที่ฉันเคยคิดถึงคนนั้นไม่ใช่ดิกสัน

ความทรงจำที่ตกผลึกอยู่ในใจเหล่านั้น ความรู้สึกรักที่แสนลึกซึ้ง เป็นสิ่งที่เข้าใจผิดตั้งแต่เริ่มแรก