บทที่ 287

ท้องฟ้ายามค่ำคืนยังคงมีฝนตกปรอย ๆ ไฟตามทางเดินก็ส่องสว่าง ฉันจูบคางของแซคคารี่ และได้ยินเขาพูดเบา ๆ ว่า “ที่รัก เราจะแต่งงานกันเมื่อเรากลับไปที่เมืองอู๋ดีไหม?”

ฉันอึ้งไปเลย ฉันถามกลับไปว่า “คุณกำลังขอฉันแต่งงานใช่ไหม?”

เมื่อคืน เขายังถามว่าฉันอยากแต่งงานกับเขาไหม

เขาใช้คำว่า ‘แต่งงานกันไหม’ มันแสดงให้เห็นว่าเขาพยายามเข้าใจถึงความหวังในการลุ้นคำตอบ

ในที่สุดเขาก็พูดออกมาว่า ‘เราจะแต่งงานกันไหมเมื่อเรากลับไปที่เมืองอู๋’ และถามคำตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เขาเม้มริมฝีปากและยิ้ม เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ร้อนแรงและตอบว่า “เธอต้องการการขอแต่งงานแบบเรียบง่ายอย่างงั้นเหรอ?”

ฉันทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ “มันจะเรียบง่ายได้อย่างไรกัน?”

แซคคารี่ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินอย่างช้า ๆ จากด้านนอกของที่พักแล้วพูดออกมาว่า “ท่านคะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว คุณผู้หญิงส่งฉันให้มาเชิญคุณและคุณชอว์ออกไปทานอาหารค่ำค่ะ”

“อืมมม ไปก่อนเลย”

เสียงฝีเท้าด้านนอกเดินหายไป แซคคารี่ปล่อยฉันและเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนชุด

ฉันรอเขาอยู่ข้างนอก หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ออกมาในชุดสูทและเราได้ออกไปที่ที่จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ

งานเลี้ยงอยู่ในพื้นที่ใช้สอยบริเวณรอบ ๆ ที่กว้างขวาง มีคนอยู่สามถึงสี่โต๊ะ และมีโต๊ะเสริมสำหรับเด็ก

พ่อของแซคคารี่ไม่ได้ปรากฏตัวในงานเพราะเขายังป่วยหนักอยู่ จากกลุ่มคนที่สวมชุดเป็นทางการมากมายแต่ดูเหมือนไม่มีใครแนะนำญาติและสมาชิกในครอบครัวกันเลย

สาวใช้และบอร์ดี้การ์ดหลายคนยืนเฝ้าห้องโถง มันเหมือนกับครอบครัวใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานและเป็นภาพเหมือนในซีรีส์ทางโทรทัศน์

แซคคารี่นั่งลงตรงกลางของโต๊ะอาหาร และฉันก็นั่งข้าง ๆ เขา สมาชิกในครอบครัวชิคบางคนกล่าวว่าไม่เหมาะสมที่ฉันจะนั่งข้างแซคคารี่

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย แม่ของแซคคารี่ก็อยากคุยกับฉันเล็กน้อย