บทที่ 30

คำพูดของซัมเมอร์ตรงเข้ามากระแทกใจฉันอย่างแรง ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นปัญหาพ่วงกันมาขนาดนี้

อาจจะเป็นเพราะฉันไม่เคยคิดที่จะเข้าใจมันตั้งแต่แรก

ถ้าเป็นอย่างที่ซัมเมอร์พูด แล้วเธอจะกลับมาที่เมืองอู๋ทำไมกัน?

ทว่าหัวใจของฉันบอกว่าฉันต้องกลับมา

แคโรหลับตาลงพลางแสร้งทำเป็นเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนเธอสื่อ “ฉันเตรียมการตัดสินใจไว้แล้ว”

หญิงสาวได้แต่ครุ่นคิด ก่อรจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ทำไมเธอทำเหมือนพูดแทนดิกสันเลย?”

ซัมเมอร์เริ่มเป็นมิตรกับดิกสัน อย่างกับตอบแทนการกระทำที่ร้ายกาจของดิกสันด้วยความเมตตาแทน

ซัมเมอร์เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันเป็นห่วงเธอ”

หล่อนกล่าวก่อนจะรีบวางสายไป ในใจคงกลัวว่าฉันจะถามอะไรไปมากกว่านี้เป็นแน่

ฉันได้แต่คิดถึงสิ่งที่ซัมเมอร์พูดหลังจากเธอวางสายไป ยังมีเรื่องบางเรื่องที่ฉันไม่สามารถปล่อยไปได้จนถึงตอนนี้ ฉันยังหาตำตอบที่ถูกต้องไม่ได้ และไม่มีใครสามารถช่วยฉันแก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้เช่นกัน

รถยนต์เข้ามาจอดภายนอกของคฤหาสน์กระดูกชอว์ ก่อนที่ฉันจะอึ้งแทบช็อคเมื่อหันไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าประตู พลางเอ่ยถามฉับพลัน “ดิกสัน คุณมาทำอะไรที่นี่?”

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทสีดำเนื้อดี พร้อมข้อมือหนาที่มีกำไลลูกประคำมันวาวสวยสวมอยู่ ฉันจำได้ทันที่ว่าแต่ไหนแต่ไรดิกสันไม่เคยใส่เครื่องประดับเลย

เขามองมาที่ฉันจากระยะไกลด้วยแววตาอ่อนโยน สายตาคู่นั้นเปรียบเสมือนน้ำวนที่น่าดึงดูดและพร้อมที่จะทำให้ฉันจมลงไปกับพวกมัน

ซักพักใหญ่ ชายหนุ่มเริ่มขมวดคิ้วก่อนจะถามฉันด้วยเสียงทุ้มนุ่ม “คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?”

ฉันยืนฟังตาค้างอย่างตกใจ ก่อนเอ่ย “คุณจำฉันไม่ได้เหรอ?”

เขาจ้องมองกลับมาพลันหันกลับไปเพื่อจะก้าวเดิน

แคโรได้แต่จ้องมองแผ่นหลังที่เดินออกไปอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจโทรหาท่านประธานเกร็กทันที

ผู้อำนวยการกิจการตระกูลเกร็ก อย่างประธานเกร็กร้องเรียกชื่อฉันเสียงหลงปนตกใจเมื่อเขารับสาย “แคโร ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะโทรมา...”

แต่เขาคงไม่ได้ตกใจเรื่องที่ฉันยังมีชีวิตอยู่หรอก เพราะเฮนรี่ปล่อยข่าวออกไปก่อนหน้านี้แล้วว่าฉันจะกลับมาที่เมืองอู๋ ตระกูลเกร็ก เป็นตระกูลใหญ่และมีอิทธิพลที่สุดในเมือง เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่รู้

นอกจากนี้ พวกเขาก็ยังไม่ได้ครอบครองชอว์ คอปเปอเรชั่นอย่างเต็มตัว