บทที่ 300

ในคืนนั้น แซคคารี่ไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ แต่เขาออกจากเมืองถงไปตอนเที่ยงคืนพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ที่เลขาแยร์เตรียมมารับเขา

ก่อนที่เขาจะจากไป ฉันถามเขาว่า “คุณจะไปไหนคะ?”

เขาตอบสั้น ๆ เพียงว่า “ฟินแลนด์”

เขากำลังมุ่งหน้าไปฟินแลนด์อีกครั้ง…

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามไปว่า “คุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่?”

“ภายในสิ้นเดือน” เขาตอบ

มันเป็นช่วงต้นเดือนธันวาคม เราใช้เวลาร่วมกันเพียงไม่นานก่อนที่เขาจะจากไปอีก

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นและมองเขาด้วยความผิดหวัง บางที เขาอาจจะบอกว่าฉันอารมณ์ไม่ดี เขาอ้าแขนกว้างเพื่อกอดฉันต่อหน้าเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังรอรับอยู่และเลขาแยร์ก็ยังคงยืนอยู่

การแสดงออกของเขาถูกนิ่งข้างท่าเดิมไว้ ฉันยังคงยืนนิ่งอยู่และมองไปที่เขาด้วยความสับสน

“มานี่สิ ให้ฉันกอดเธอหน่อย” เขาพูดเบา ๆ

แซคคารี่แสดงความรักต่อฉันต่อหน้าคนอื่น ๆ วิธีที่เขาแสดงมีเสน่ห์มาก ฉันวิ่งไปหาเขาและเข้าไปในในอ้อมแขนของเขา

เขาใช้มือลูบหัวฉันเบา ๆ และเตือนฉันอย่างระมัดระวังว่า “รอฉันอยู่ที่บ้าน หากเกิดอะไรขึ้น ให้เรียกหาแยร์ได้เลยนะ”

ฉันพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

“อืมม เธอต้องการของขวัญอะไรไหม?”

เป็นครั้งแรกที่แซคคารี่ถามว่าฉันต้องการของขวัญหรือไม่

“ต้องการคุณค่ะ” ฉันตอบขณะจ้องเขาด้วยสายตาที่สดใสของฉัน

เขาเลิกคิ้ว “หืม?”

“กลับมาไวกว่านี้ได้ไหมคะ นั่นคือของขวัญที่ฉันต้องการ”

แซคคารี่ก้มหัวลงและจูบหน้าผากของฉัน

“ได้สิ ตกลงตามที่ขอ”

เมื่อเฮลิคอปเตอร์เริ่มเคลื่อนออกไป ฉันก็จ้องมองท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์ลอยอยู่ในอากาศเป็นวงกลมแล้วจากไป ทันใดนั้นเลขาแยร์ก็เข้ามาหาฉัน ด้วยความประหลาดใจ

“คุณชอว์ นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นนายท่านชิคแบบนั้น”

ฉันหัวเราะและเห็นด้วยกับเขา

“เขาแตกต่างจากตอนที่ฉันพบเขาครั้งแรก! เลขาแยร์ เขาทะนุถนอมฉันด้วยความรักทั้งหมดของเขา”