บทที่ 302

สุดท้ายแล้ว แซคคารี่ก็ไม่ได้โทรกลับมา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไร

พอตกดึก ฉันก็ได้รับข้อความตอบกลับจากยารา

ยารา: “ฉันอยู่ที่เมืองอู๋”

แคโรชะงัก ก่อนพิมพ์ตอบ

แคโรไลน์: “เธอยังมีธุระที่ต้องการที่นั่นอีกเหรอ?”

ยารา: “มีงานนิทรรศการอะนิเมชั่นที่หนึ่งเชิญฉันไปออกงาน ฉันน่าจะกลับเมืองถงพรุ่งนี้ เธอมีอะไรหรือเปล่า?”

ฉันคิดอยู่นาน จนให้ที่สุดก็เลือกที่จะไม่รบกวนยารา แต่พอตอบกลับไปว่าไม่มีอะไร ปลายสายก็วิดีโอคอลมาทันที

นิ้วเรียวกดรับสาย พลันหน้าจอก็แสดงภาพเด็กสาวที่สวมชุดเมดสีดำพร้อมผ้ากันเปื้อนน่ารัก ๆ อีกทั้งผมดัดลอนที่ถูกย้อมเป็นสีชมพูนั่นอีก ยิ่งมองยิ่งรู้สึกราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นตัวละครที่เดินออกมาอะนิเมชั่นอย่างไรอย่างนั้น

ฉันเคยเห็นเธอใส่กิโมโนแบบญี่ปุ่น และก็ชุดเดรสสวยแบบผู้หญิงใส่กัน พลางรู้สึกว่ายาราเป็นคนที่เหมาะกับทุกสไตล์ โดยเฉพาะแนวการ์ตูนที่เธอใส่อยู่ตอนนี้

“สวยจังเลย” ฉันชมเธอ

ยารายิ้มกว้าง

“เพื่อนฉันเป็นคนลากไปร่วมวงการ แต่ฉันได้ยินว่าแลนซ์จะมีคอนเสิร์ตเดี่ยวเร็ว ๆ นี้ เดี๋ยวเสร็จงานทุกอย่างฉันจะไปซื้อตั๋ว แล้วค่อยกลับเมืองถงเช้าพรุ่งนี้” เธออธิบาย

“เธอไม่ชอบแลนซ์ไม่ใช่เหรอ?” ฉันถามยิ้ม ๆ

ยาราตอบเสียงชัด “ฉันไม่ค่อยชอบเขา เพราะเขาชอบกังวลเกิดเหตุ แล้วทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แถมยังไร้รสนิยมสุด ๆ! แต่นั่นก็เป็นนิสัยส่วนตัวของเขาล่ะนะ สิ่งเดียวที่ฉันปลื้มคือการเล่นเปียโนของเขาเท่านั้น”

ใบหน้าสวยหัวเราะกับคำตอบของเด็กสาว “แลนซ์เป็นนักเปียโนระดับโลกที่มีกลเม็ดพลิกแพลงตลอดเวลา และนั่นทำให้การแสดงของเขาสุดยอดเสมอ”

ยาราพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ใครบางคนจะทักทายเธอ ยาราหันมองพวกเขาแล้วตอบกลับ “พวกนายไปก่อนเลย ฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่!”

เธอโต้กลับแบบนั้น พลันหันมาถามฉัน “เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไรมากหรอก” ฉันพยายามปฏิเสธ