บทที่ 310

ก็แค้การเอาคืนเล็ก ๆ สำหรับคนอย่างมาร์ตี้ เขาชอบทำตัวเหมือนกับว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวของเขาอย่างนั้นแหละ

“นายอายุเท่าไหร่?” ฉันถาม

“ก็แค่มากกว่าผู้ชายของเธอสามปี”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง “นายสามสิบแล้วเหรอ?”

เขาทำหน้ามุ่ยใส่ฉันกลับทันที “มันแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“ลองเดาอายุของยาราดูสิ” ฉันบอกกลับ

คนด้านข้างเริ่มคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด “ยี่สิบเหรอ?”

“แม้ว่าเธอจะยี่สิบ แต่พวกนายก็ห่างกันนับสิบปีเลยนะ นายมันเฒ่าหัวงู! มากกว่านั้น ฉันรู้ว่านายไม่ได้อยากจะเล่นกับความรู้สึกของเด็กคนนี้หรอกใช่ไหม? และถึงแม้ว่านายจะจริงจังกีบเธอจริง ๆ นายคิดเหรอว่าพ่อแม่ของเธอจะยอมให้คบกับ? ฉันว่าพวกเขาคงไม่อยากได้ลูกเขยแก่หรอกนะ”

มาร์ตี้ลูบคลำจมูกของตัวเองเบา ๆ “ฉันแค่บอกว่าสนใจเฉย ๆ ทำไมถึงต้องรีบพูดถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึงด้วย”

“แต่ยาราก็ดูเหมือนเด็กที่ไม่น่าอายุเกินสิบห้าใช่ไหมละ”

เขาจ้องฉันราวกับช็อคเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ “เธอเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ?”

แคโรส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ ฉันแค่สมมติ”

ฉันหยุดแกล้งเขา ทว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายกลับทำตัวเป็นเด็กเสียอย่างนั้น เขาคว้าโทรศัพท์ไปจากมือฉันแล้ววิ่งออกไปนอกบ้าน ร่างเล็กรีบวิ่งตามอีกคนออกไป แต่แล้วก็ต้องชะงักกับภาพที่เห็น มาร์ตี้เอาหน้ามุดลงไปในเสื้อสีชมพูของเขา พร้อมกระโดดเล่นโทรศัพท์ท่ามกลางหิมะ

“ผีเข้าหรือไงกัน” ฉันถอนหายใจ

หญิงสาวยืนกอดอกมองคนที่กำลังเล่นหิมะราวกับคนบ้าจากในตัวบ้าน พลางคิดถึงเรื่องของยารากับแลนซ์ คงมีเหตุการณ์บางอยากเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา และยากที่จะแก้ไข ดูได้จากการที่แลนซ์ยอมโอนอ่อนตามตื้อยาราไม่หยุด แม้ว่าเธอจะยังนิ่งราวกับไม่แคร์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นก็ตาม

แต่มันยุ่งยากเกินกว่าที่ฉันจะสืบเรื่องของสองคนนั้น และฉันก็ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเรื่องของพวกเขา

ก็ได้แต่หวังให้ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนั้นพบเจอแต่สิ่งดี ๆ และมีบั้นปลายที่มีความสุข ได้พบและอยู่กับรักที่แต่ละคนเฝ้าตามหา

สองนาทีผ่านไป มาร์ตี้ก็วิ่งกลับเข้ามาในคฤหาสน์ ก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนให้ฉัน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ฉันจึงกดเช็คข้อความในวีแชท แล้วเห็นสิ่งที่เขาพิมพ์ส่งยารา

“เธออยากมาเที่ยวพักผ่อนที่ฟินแลนด์ไหม?” เขาพิมพ์ส่งแบบนั้น

ยาราตอบว่า “แน่นอน ไว้ฉันจะติดต่อไป”

“มาร์ตี้ก็อยู่ที่ฟินแลนด์นะ”

“ไม่เป็นไร ฉันรู้อยู่แล้ว เมื่อวานนี้เขาโทรมาหาฉัน เขาค่อนข้างน่ารำคาญอยู่หน่อย เมื่อคืน ฉันบอกเขาว่าจะนอน แต่เขาก็กวนฉันไม่หยุด อย่างกับว่าฉันเป็นแฟนเขาอย่างนั้นแหละ! จนพี่ชายฉันจับสังเกตได้ แล้วเดินมาถามว่าฉันกำลังเดตกับใครอยู่หรือเปล่า! ให้ตายเถอะ พระเจ้า ถึงฉันจะอยากมีแฟน แต่ฉันไม่อยากได้แฟนแก่แบบเขาซักหน่อย ฉันอยากคบกับคนรุ่นราวเดียวกัน”

แคโรพยายามกลั้นหัวเราะอย่างมากเมื่ออ่านข้อความของยารา

“แม้แต่เธอยังบอกว่านายแก่” ฉันแหย่อีกฝ่าย