บทที่ 312

คนพวกนี้ล้วนเป็นคนของตระกูลฮูล ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรับฟังทำตามคำสั่งของเธออย่างแน่ชัด แค่เพียงสายเดียวที่เธอโทรเข้ามา ก็ทำให้คนทั้งหมดกลัวจนต้องวางมือ

และให้ถ้าขอร้องพวกเขาก็คงไร้ประโยชน์เปล่า ๆ ฉันรีบหยิบมือถือออกมากดโทรออกหาชัคในทันที เพื่อให้ตัวเองสามารถไปหาแซคคารี่ได้

ผู้หญิงคนนั้นดูถูกฉันอย่างแรง เธอคิดว่าฉันคงหมดหนทางเมื่ออยู่ตัวคนเดียวในต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากข้อผิดพลาดเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น ทำให้กว่าฉันจะไปถึงนอร์เวย์ก็เสียเวลาไปชั่วโมงกว่า ๆ

ทว่าโชคดีที่สองประเทศนี้อยู่ใกล้กัน ไม่อย่างนั้นคงได้ลนลาน เป็นห่วงแซคคารี่จนบ้าตายแน่ พอถึงนอร์เวย์ ร่างเล็กก็ตามจีพีเอสของแซคคารี่ไปโดยด่วน แต่กลับไม่พบแม้แต่วิญญาณของสิ่งมีชีวิต

แคโรโทรหาโจชัวร์ด้วยความร้อนรน

จนคนปลายสายแทบกุมขมับ

“อย่าพึ่งแตกตื่น ขอฉันตรวจสอบดูก่อน รออยู่ตรงนั้น อย่าพึ่งวิ่งหนีไปไหน” เขาสั่ง “พูดง่าย ๆ ก็แค่รอให้พี่รองมาหาเธอ”

แล้วเขาจะมาหาฉันได้ยังไง?

ในตอนนั้น เสียงของโจชัวร์ไม่ได้ผิดไปจากปกติเลย เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของฉัน และขอให้รอแซคคารี่อยู่ที่นี่ แต่การยืนนิ่งอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกร้อนรุ่มในใจหายไปได้เลย

โจชัวร์เงียบหายไปพักใหญ่ จนฉันนึกถึงเรื่องที่มาร์ตี้เคยพูดเกี่ยวกับชาร์ลส เขาบอกว่าชาร์ลสกับแซคคารี่มีธุรกรรมทางการเงินที่ใหญ่มากในยุโรป ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พวกเขาจะต้องมีเส้นสายมากมายไปทั่วทั้งทวีป

แต่ฉันก็ไม่มั่นใจว่าชาร์ลสจะยื่นมือเข้าช่วยหรือเปล่า ทว่าขอลองดูก่อนก็ไม่เสียหาย แคโรโทรหาชัคเพื่อขอข้อมูลติดต่อของชาร์ลสทันควัน เพราะชัคเคยช่วยหามันให้ซัมเมอร์มาก่อนแล้ว ทำให้อีกฝ่ายกดส่งหมายเลขติดต่อกลับมาทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาหา

ร่างเล็กสูดหายใจเข้าลึก พลันกดโทรออก

เหมือนกันกับครั้งแรกที่โทรหาแซคคารี่ ชาร์ลสปล่อยให้ฉันรอสายอยู่นานแบบนั้น แต่พอกำลังจะกดวาง เสียงเรียบไร้โทนก็ดังขึ้นจากปลายสาย

“ใคร?”

“ชาร์ลส ฉันชื่อ แคโรไลน์ ชอว์” ฉันรีบตอบ

ชาร์ลสเงียบไป