บทที่ 316

เนื่องจากสภาพอากาศที่หนาวเย็นในคืนนั้น แซคคารี่จึงไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เพราะเขากลัวว่าฉันจะต้องทนทุกข์ทรมานจากความหนาวเย็น จากนั้น เขาลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเย็นให้ฉันแทน

ฉันนั่งข้าง ๆ เขา แล้วเอื้อมไปจับกล้องดูดาวพื่อสังเกตท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในค่ำคืนนี้ หลังจากนั้น ฉันจับกล้องแล้วส่องเข้าไปในช่องมองภาพหันไปทางเขาเพื่อดูเขาผ่านกล้องไปพร้อม ๆ กับดวงดาวที่อยู่ด้านหลังของเขา ฉันอยากใช้เวลาที่เหลือของฉันกับเขาแบบนี้ตลอดไป

ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเขา

ในตอนนั้น ฉันคิดอย่างจริงใจว่าฉันจะสามารถอยู่กับเขาตลอดไปได้ ฉันรู้สึกว่าเราสามารถเผชิญกับอะไรก็ได้เมื่อเราได้อยู่ด้วยกัน

ฉันลืมไปแล้วว่าความฝันกับความจริงนั้นแตกต่างกันในท้ายที่สุด

ท้ายที่สุด ฉันก็ไม่ได้เห็นแสงออโรร่าในคืนนั้น ฉันรู้สึกหดหู่ใจ แต่แล้วแซคคารี่สังเกตเห็นว่าฉันมีสีหน้าหดหู่ เขาเลยแนะนำให้เราพักต่ออีกสองคืนเพื่อรอดูแสงออโรร่า

ฉันยินดีรับข้อเสนอนั้น แต่ร่างกายของฉันเหมือนจะไม่สามารถทนความหนาวได้

ฉันมีไข้จนแซคคารี่ต้องพาฉันไปโรงพยาบาล เขาดูแลฉันเป็นเวลาสองวัน และพาฉันกลับไปที่เมืองถงด้วยเฮลิคอปเตอร์ทันที

กลับมาที่เมืองถง ฉันยังคงรักษาตัวในโรงพยาบาล ในขณะเดียวกัน แซคคารี่มีเหตุฉุกเฉินจนต้องกลับไปยุโรป ฉันได้ยินจากโจชัวร์พูดเป็นการส่วนตัวว่ามีเรื่องวุ่นวายอยู่ที่นั่น

ฉันไม่เคยสัมผัสกับชีวิตของแซคคารี่จริง ๆ เลยด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ยิ่งไปกว่านั้น โจชัวร์ไม่ได้ให้คำอธิบายเพิ่มเติมแก่ฉันเช่นกัน

ไข้ของฉันรุนแรงมากขึ้น และฉันต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลาครึ่งเดือน ระหว่างนั้น แซคคารี่ไม่ได้กลับมา และแทบจะไม่ติดต่อฉันเลย ทุกครั้งที่ฉันส่งข้อความถึงเขา เขาจะบอกฉันว่าอย่าคิดเกี่ยวกับเรื่องของเขา

เมื่อฉันเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอยู่นั้น ฉันได้รับข่าวร้ายมากมาย อย่างเช่นเรื่อง ดิกสันกำลังเข้าซื้อกิจการขนาดเล็กทั้งหมดที่เป็นของบริษัทชอว์ เขามีการวางแผนทำการร่วมมืออย่างช้า ๆ ของครอบครัวเกร็ก เพื่อตัดขาดธุรกิจทั้งหมดของพวกเขากับบริษัทชอว์

ไม่ใช่เฉพาะครอบครัวเกร็กเท่านั้น ครอบครัวอื่น ๆ ก็ทำเช่นเดียวกัน

มันราวกับว่าโชคชะตาของบริษัทชอว์ตลอดศตวรรษกำลังจะสูญหายไปในวันเดียว ฉันเป็นกังวลมาก ฉันฝืนทนลุกขึ้นจากร่างที่ป่วยของฉันไปที่ห้องทำงาน เพื่อหาวิธีเสริมความแข็งแกร่งให้กับบริษัท แต่ข่าวร้ายก็ยังคงเข้ามาทุกวัน

ฉันรู้ว่าครอบครัวชิค คือความหวังเดียวของฉันในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่เต็มใจที่จะลากแซคคารี่เข้ามาในเรื่องนี้ และฉันก็ไม่อยากถูกแม่ของแซคคารี่ดูถูก ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันรู้วิธีจะพึ่งพาแซคคารี่ได้อย่างไร

เมื่อเห็นบริษัทชอว์กำลังมุ่งหน้าไปสู่ทางตัน จู่ ๆ แม่ผู้ให้กำเนิดของฉันใช้เบอร์ชั่วคราวเพื่อโทรหาฉัน

ฉันคุดคู้ร่างที่อ่อนล้าของตัวเองบนโต๊ะทำงานในห้องทำงานขณะที่วางโทรศัพท์แนบไว้ข้างหู ฟังเสียงเย็นเยียบของเธอ

“ถ้าเธอออกไปจากชีวิตของแซคคารี่ ฉันจะช่วยบริษัทชอว์ของเธอ!”

เมื่อได้ยินเธอพูดกับเรื่องแซคคารี่แบบนั้น ฉันก็ยิ่งรู้สึกสับสน

“คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่กับเขา?”

“หืมม เธอคิดว่าฉันตาบอดหรือเปล่า?”