บทที่ 338

นับตั้งแต่คืนที่แซคคารี่ทิ้งกันไป ฉันก็นอนแทบไม่หลับ

แคโรได้แต่บังคับให้ตัวเองหลับตาลงตอนเกือบจะรุ่งสางเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนบ้าง ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นสายจากซัมเมอร์

ฉันประหลาดใจอยู่หน่อย ก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไง?” ฉันถามรับ

ไม่บ่อยที่เธอจะติดต่อฉันมาในช่วงเวลาแบบนี้

“แคโร ฉันพึ่งคุยกับลุงไม่เมื่อกี้” เธอตอบกลับ

เธอคงจะหมายถึงชาร์ลสสินะ

“เกี่ยวกับแซคคารี่เหรอ?” ฉันรีบถามทันที

ซัมเมอร์ถอนหายใจเล็กน้อย “ใช่ เกี่ยวกับเขานั่นแหละ”

ร่างบางลุกขึ้นนั่งทันควันพร้อมใบหน้าซีดเผือด ความเป็นห่วงเริ่มผุดขึ้นในใจอีกครั้ง “เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า?”

เราเพิ่งจะจากกันเมื่อคืนก่อน หรือว่าเขาจะ...

ฉันไม่กล้าคิดไกลไปกว่านี้เลย

เสียงของคนปลายสายดูลังเลเล็กน้อย แต่เธอก็ยอมบอกออกมา “จะพูดว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตรายก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่เมื่อก่อนเขาไปล้ำเส้นและทำร้ายคนอื่นไว้เยอะ ทำให้ตอนนี้คนทั้งโลกแทบจะเป็นศัตรูของเขาเลยล่ะ”

เธออธิบายต่อ “แต่ก่อนเขาเคยมีอำนาจมาก จนคนพวกนี้ไม่กล้ากระดิกตัว แต่ตอนนี้พวกเขาได้โอกาสแล้ว...ชาร์ลสบอกฉันว่าอีกครึ่งปีหลังจากนี้ แซคคารี่จะต้องเจอกับเรื่องสาหัสสากรรจ์เลยเชียว พวกศัตรูจะตามล่าเขา และไม่สามารถให้คำตอบได้เลยว่าเขาจะมีชีวิตรอดหรือเปล่า!”

อย่าบอกนะว่าเขาทิ้งฉันไปเพราะเหตุผลนี้?

เพราะเขาไม่มั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองหลังจากนี้ เขาถึงได้...

“ชาร์ลสได้บอกอะไรเพิ่มอีกไหม?” ฉันลองถามซัมเมอร์

“ชาร์ลสบอกว่า เขาไม่เคยเห็นแซคคารี่ในสภาพที่ตกต่ำขนาดนี้มาก่อน แต่ยังไงฮีโร่ก็คือฮีโร่อยู่วันยังค่ำ สองคนนี้จะไม่โดนใครทำอะไรง่าย ๆ หรอก ชาร์ลสฝากข้อความมาให้เธอด้วย เขาบอกว่าแซคคารี่ก็มีเรื่องที่ต้องจัดการ และหวังว่าเธอจะไม่เข้าใจเขาผิด อดทนรอเขาหน่อย ถ้าถึงเวลา เขาจะกลับไปหาเธอเอง”

แม้แต่ชาร์ลสยังบอกให้ซัมเมอร์เป็นคนมาพูดกับฉัน!!

ความรู้สึกแย่ ๆ ตีตื้นขึ้นมาในใจอีกรอบ ร่างเล็กก้มหน้า พลางเอ่ยตอบเพื่อนสนิทเสียงเบา “แต่นั่นเป็นคำพูดของชาร์ลส ไม่ใช่แซคคารี่ในคืนก่อน ฉัน... ฉันขอให้เขารอฉันแปดเดือน แต่เขาไม่เห็นด้วย”