บทที่ 345

รถขับเคลื่อนออกไปอย่างช้า ๆ ฉันเอียงศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะมากมายกำลังโปรยลงมาทำให้คืนนี้กลายเป็นอีกคืนหนึ่งที่สวยงาม และเงียบสงบราวกับภายในจิตใจของมนุษย์

เพราะที่เมืองอู่มีทั้งฝนและหิมะตก ฉันจึงไม่เคยชอบวันที่หิมะตกแบบนี้ เพราะมันทั้งหนาวเย็นและชื้น

แต่การที่ฉันหันก็ตกหลุมรักอากาศแบบนี้ได้ โดยเฉพาะกับหิมะตกที่ฟินแลนด์และในเมืองเอสโป

นั่นเป็นเพราะฉันตกหลุมรักเมืองนี้โดยใครบางคน

แคโรถอนหายใจและมองผ่านหิมะที่ปกคลุมหนา ทันใดนั้นดันเหลือบไปเห็นรูปร่างของใครบางคนอยู่ตรงหน้าต่าง มีชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าต่างที่ชั้นสองด้วยท่าทางมั่นคงและแข็งแรง

เขายังคงหล่อเหลาเหมือนอย่างเคย ถึงแม้ว่าเขาจะดูโหดร้ายและไร้หัวใจ

แซคคารี่อยู่ในคฤหาสน์

ร่างเล็กไม่กล้ากระพริบตา และไม่กล้าที่จะบอกคนขับรถให้หยุดรถด้วยเช่นกัน ฉันกลัวว่าถ้าเขาเห็นฉันอีก เขาจะหายตัวไปทันที

แต่การที่รถเคลื่อนตัวเร็ว ก็ทำให้ภาพของเขาหายไปในชั่วพริบตา

หญิงสาวรีบหันไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็ว ทว่าร่างที่คุ้นเคยกลับไม่ได้อยู่ตรงหน้าต่างแล้ว

หรือว่านั่นจะเป็นภาพลวงตา?!

มือเรียวลูบท้องพลางหลับตาลง

ฉันบินกลับไปถึงเมืองถงตอนตีห้า เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็เข้านอน และตื่นขึ้นมาในตอนบ่ายของวันถัดไป

วันนี้พยาบาลไม่ได้มาทำงานที่บ้านเพราะเป็นวันปีใหม่ ขาเรียวสาวเท้าไปยังห้องครัวเพื่อเทนมให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ก่อนจะกลับมานั่งลงบนโซฟาแล้วดูข้อความ มีแต่ข้อความทักทายวันปีใหม่ทั้งนั้นเลย

ยารา: [สวัสดีปีใหม่! ฉันจะไปหาเธอพรุ่งนี้นะ! แล้วก็เมื่อวานนี้ มาร์ตี้มาสารภาพรักกับฉัน และขอให้ฉันคบกับเขาด้วย]

ฉันส่งรูปหน้ายิ้มไปให้เธอ

แคโรไลน์: [แล้วเธอตอบเขาไปว่ายังไง?]

ยาราตอบฉันทันที

ยารา: [ฉันจะตอบอย่างอื่นได้ยังไงล่ะ? ฉันจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในปีหน้านี้แล้วและมาร์ตี้ก็อายุมากกว่าฉันตั้งสิบสามปี! ถ้าแม่รู้ว่าคนรักของฉันแก่กว่าหลายปีละก็ แม่ต้องหักขาฉันแน่!]

แคโรยิ้มเมื่ออ่านข้อความของอีกฝ่าย ทว่าขณะที่มือกำลังจะกดส่งกลับ เธอก็พิมพ์ข้อความมาอีก

ยารา: [ฉันไม่คิดว่าจะมีใครน่ากลัวเท่าแม่ฉันแล้วล่ะ ทุกคนในตระกูลกลัวแม่กันหมด!]

ฉันส่งรูปสติ๊กเกอร์หน้ารัวเราะปนร้องไห้ไปให้เธอ

แคโรไลน์: [แล้ว เธอชอบเขารึเปล่า?]

ฉันถามความรู้สึกของเธอ ถ้ามองข้ามเรื่องอายุไป ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ายาราจะตอบกลับมาแบบไหน