บทที่ 353

บอร์ดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ฉันที่สุดตอบว่า “ได้ครับ นายหญิง”

ฉันลุกขึ้นยืนและถามว่า “นายชื่ออะไร?”

เขาตอบสั้น ๆ ว่า “ลีโอ ซิมเมอร์ ครับ”

“ลีโอติดต่อทักเกอร์บอกในนามของฉัน แจ้งเบาะแสของฉันให้เขาทราบหน่อย”

ลีโอตอบด้วยความเคารพว่า “ได้ครับ ผมจะติดต่อเขาทันที”

ลีโอเดินถอยออกไปและหยิบโทรศัพท์โทรออกทันที เพื่อจัดการสิ่งที่จำเป็นสำหรับคำสั่งของฉัน ส่วนบอดี้การ์ดที่เหลือเดินตามฉันเข้าไปในคฤหาสน์

มีคนอื่น ๆ นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นและพูดคุยกัน แม่ของฉันสังเกตเห็นฉันเดินมาพอดีและเรียกหาฉัน

ฉันเดินไปข้างเธอ “แม่คะ หนูจะกลับในไม่ช้านี้นะ” ฉันบอกเธอ

แม่ไม่ได้ขอร้องให้ฉันอยู่ เธอถามเพียงว่า “จะไปไหน?”

ในขณะนั้น ดิกสันเล่นโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเฉยเมย ฉันไม่ต้องการให้พ่อแม่ของฉันกังวล แม้แต่ดิกสันก็จะรู้ตำแหน่งของฉันหากบอกไป ดังนั้นฉันจึงจงใจโกหก ฉันพูดว่า “เอเลนโทรมาเมื่อกี้และชวนหนูไปทานอาหารกับอมายาค่ะ”

พ่อของฉันเดา “ใช่ลูกของแอนดรูหรือเปล่า?”

ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ

พ่อของฉันแนะนำว่า “เราควรโทรหาแอนดรูให้ไปด้วยดีไหม?”

ฉันรีบตอบกลับทันที “พวกเขายังคงทะเลาะกันอยู่”

เมื่อพ่อได้ยินอย่างนั้น เขาก็หยุดพูดต่อหน้าคนอื่น ๆ ฉันใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติและพูดว่า“ดิกสัน ฉันไม่ว่างแล้วล่ะ นายช่วยส่งพ่อแม่ของฉันกลับไปที่คฤหาสน์ชอว์ได้ไหม?”

ฉันจงใจเปล่งเสียงอ้อนวอนขอให้เขาช่วยต่อหน้าผู้ใหญ่ทุกคน

ฉันพนันได้เลยว่าเขาจะไม่ปฏิเสธฉัน

ดิกสันมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ยิ้มแย้ม ราวกับว่าเขาเดาความตั้งใจของฉันได้

ประธานเกร็กตอบทันทีเมื่อได้ยินฉันบอกเช่นนั้น “แคโร ทำไมไม่ปล่อยให้คุณพ่อตาและแม่ยายของเราอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวัน”

พ่อตาแม่ยาย?!