บทที่ 371

แล้วจะให้ฉันใช้ชีวิตต่อไปยังไง?

ความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ มันหายไปหมดแล้ว

เอเลนสะอื้นบอก “คุณชอว์ ชีวิตที่เหลืออยู่ยังคงต้องดำเนินต่อไป และเด็กสองคนนี้ก็คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ มันอาจจะต้องใช้เวลา แต่ทุกอย่างจะดีขึ้น”

ฉันกรีดร้องออกมาอีกครั้ง มือที่กอดแน่นกระชับขึ้นอีกราวกับไม่ยอมปล่อยร่างเล็กทั้งสองให้หลุดจากอ้อมแขน ไม่นานร่างบางก็หมดสติไป ก่อนจะถูกพยาบาลนำตัวกลับไปพักฟื้นที่ห้อง

สามวันถัดมา แคโรก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ลีโอเข้ามารายงานว่า พวกเขาจัดการฝังร่างของเด็กน้อยทั้งสองแล้ว

และฝังไว้ที่สุสานของตระกูลชิค

ฉันมองเขาด้วยสายตาเหม่อลอย พลางถามเสียงเรียบ “ฉันเคยมีลูกด้วยเหรอ?”

ได้ยินแบบนั้น ลีโอก็รีบเปลี่ยนบริบทในการพูดทันที “ไม่ครับ”

ใช่ ไม่เคย

ฉันไม่เคยมีโอกาสได้มีลูกของตัวเองเลย

เปลือกตาสวยปิดลง พร้อมเอ่ย “กลับไปที่เมืองถงกันเถอะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับ และหมุนตัวเดินออกไปเตรียมความพร้อมรอด้านนอก ร่างบางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปมองวิวนอกหน้าต่าง พระอาทิตย์ที่กำลังตกสาดแสงส้มแดงสวยไปทั่วท้องฟ้า

มันสว่างแผ่ความงามไปทั่ว กระทั่งราตรีมืดค่อย ๆ ขยับเข้ามาแทนที่

สวยงามจนดับสูญ

แคโรหัวเราะฝืดกับตัวเองเมื่อนึกถึงการจากลา

ลาก่อนนะ เด็กน้อยทั้งสองของฉัน

แม่จ๋าเศร้ามาก ยิ่งคิดถึงหนูทั้งคู่แม่ยิ่งเจ็บปวดไปทั้งใจ คงจะถึงเวลาที่ต้องดึงตัวเองกลับมาแล้ว

ลีโอทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี ไม่นานเราทั้งคู่ก็ออกจากโรงพยาบาล

ฉันไม่ได้อยู่รอบอกลาเอเลเนอร์ แต่เลือกที่จะหลบเธอออกมาอย่างเงียบ ๆ

และกลัวว่าเจอเธออยู่กับเจดน้อย

ฉันจะคิดถึงลูกขึ้นมาอีก

เด็กสองคนนั้นเกิดเดือนสิงหาคม ทั้งคู่ราศีสิงห์

ทว่าปราศจากชื่อ