บทที่ 382

ร่างกายที่ยังรวบรวมสติได้ไม่เต็มร้อย ถูกอ้อมแขนหนารวบเข้าไปกอด จนต้องยกมือกอดเอวของอีกฝ่ายไว้

แซคคารี่ขับรถพาเรากลับมาที่อพาร์ตเมนต์

หัวใจที่เคยแตกสลายกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วทำให้สติไม่อยู่กับตัว แทบเรียกได้ว่าตอนนี้ฉันกำลังล่องลอยเป็นวิญญาณเดินเข้าออกห้องตัวเองก็ว่าได้

ร่างสูงหันหน้ามองวิวด้านนอกหน้าต่างพร้อมรับโทรศัพท์ แคโรจึงแอบเดินไปเปิดประตูอพาร์ตเมนต์เบา ๆ เพื่อหนีออกไปจากสถานการณ์กระอักกระอ่วนใจตอนนี้

ทว่าอีกคนกลับหูดีกว่าที่คิด ร่างสูงหันมาขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์

เสียงเข้มเอ่ยถาม “นั่นเธอจะไปไหน?”

บรรยากาศเย็นเยือกที่แผ่ออกมาเริ่มทำให้ฉันกลัว อย่างกับครั้งแรกที่เราเจอกัน วันที่ฉันนึกว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายตรงหน้าเกสเฮ้าส์

ร่างบางพึมพำ “ไปหายารา”

“เธอไปที่เมืองอู๋ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“อ๋อ งั้น ฉันจะไปหาเธอที่เมืองอู๋”

แซคคารี่โยนโทรศัพท์ไปอีกทาง พร้อมก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เขาถอนหายใจหนัก “เธอจะเมินฉันอีกนานไหม?”

ร่างเล็กหลบตาทันควัน

เขาปลายตามองอยู่พัก และเอ่ยปากเชิงบอกสั่งไปในตัว “ที่เมืองอู๋ฝนกำลังตก ไปเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อยค่อยไป”

ชุดที่ใส่อยู่ในตอนนี้ยังเป็นเสื้อกล้ามกางเกงลำลองตัวเดียวกันกับเมื่อคืน แซคคารี่เป็นพวกหัวโบราณหน่อย ๆ เขาไม่อยากเห็นฉันออกไปข้างนอกในชุดที่เปิดโชว์เนื้อหนังมังสาเยอะเกินไป แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ!

แคโรเมินคำพูดนั่น พลันเดินออกไป แต่มือหนากลับคว้าข้อมือฉันไว้อีกครั้งพร้อมดึงเข้าไปแนบอก ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องกันนิ่งเงียบไม่วางตา