บทที่ 396

ร่างเล็กหันกลับไปช้า ๆ

พร้อมเอ่ยถามด้วยความมึนงง “ฉันคิดว่าคุณจะมาจากทางนั้นซะอีก... ทำไมถึงอยู่ด้านหลังฉันได้ล่ะ?”

เกร็ดหิมะเล็ก ๆ เริ่มปรอยลงมาจากท้องฟ้ามืดมิดสู่เมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับไหลนี้ และพอหันไปมองคนด้านหลังดี ๆ แบบเต็มตา ก็เพิ่งจะสังเกตว่าเขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทสีดำหรูอย่างเคย

ครั้งนี้แซคคารี่อยู่ในชุดเครื่องแบบลำลองสีกากีค่อนไปทางดำสไตล์ทหาร พร้อมเข็มขัดเส้นใหญ่รอบเอวหนาแบบครบชุดด้วย พอแต่ตัวแบบนี้ก็ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูดุเข้มคมและเถื่อนขึ้นกว่าเดิมเยอะ!

และยิ่งบวกกับท่าท่างยืนเอามือไพล่หลังแบบผ่าเผยนั่น ยิ่งทำให้เขาดูแข็งแกร่งราวกับผู้บังคับบัญชาจอมเนี๊ยบเลยทีเดียว ผมตัดสั้นที่ไม่ได้ปาดเจลขึ้นตกลงมาปกคลุมหน้าผากเขาเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ทำให้ความหล่อของแซคคารี่ลดลงไปเลย มันกลับกระแทกใจฉันให้สั่นไหวแรงขึ้นอีก

เขาคือแซคคารี่ในรูปแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน และก่อนที่ริมฝีปากหนาจะได้เอ่ยอะไรกลับ ร่างเล็กก็พุ่งเข้าใส่พร้อมกกกอดร่างสูงไว้แน่น

แคโรตะโกนดีใจ “พี่รองค่ะ”

“หืม? เธอไม่โกรธฉันแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบแผ่วเบา ใบหน้าสวยเอนซบไปกับแผ่นอกแกร่งช้า ๆ ก่อนจะส่ายศีรษะเอ่ยแย้ง “ฉันไม่ได้โกรธคุณ แต่ฉันโกรธตัวเอง”

อีกฝ่ายไม่ตอบ ฉันจึงอธิบายต่ออีก “ฉันขอโทษจริง ๆนะคะ ทั้ง ๆ ที่มันเป็นความผิดของฉัน แต่ฉันกลับเอาความโกรธ ความหงุดหงิดงุ่นง่านใจไปลงที่คุณแบบนั้น”

มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ย “เลขาแยร์บอกว่า มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงจะโมโหหรือมีอารมณ์ฉุนเฉียวบ้าง”

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาไม่เคยโทษฉันเลยซักครั้ง

แต่ว่า เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?

เขาไม่เคยรู้สึกแย่กับฉันบ้างเลยหรืออย่างไร?

“ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ พี่รอง”

“อืม อย่าทำอีกก็พอ”

พลันนิ้วเรียวยาวของเขาก็ลูบลงมากดที่หลังคอขาว เสียงนั่นพูดเรียบ ๆ ทว่าหนักแน่น “อย่าทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าใส่กันอีก”

อย่าบอกนะว่าเขายังเคืองเรื่องนี้อยู่อีก?!

โดยปกติแล้ว แซคคารี่จะเป็นคนที่นิ่งเงียบ แต่จะใช้วิจารณญาณด้วยเหตุและผลเป็นตัวกระทำแทน เขาเป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว รวมทั้งอุปสรรคร้อยพันอย่างที่หนักหนากว่าจะมาอยู่ในจุดนี้ได้

สายตาเย็นชาจากดวงตาคู่คมนั่นนิ่งไหลลึกยิ่งกว่าน้ำเย็นเฉียบ ซึ่งสะท้อนให้เห็นการวางตัวต่อสถานการณ์ในชีวิตของตนได้ดี

ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร คนคนนี้ก็มักจะนิ่งสงบอยู่ในวินัยที่เคร่งของตัวเองได้เสมอ

แต่การกระทำของฉันกระตุกหัวใจเขาได้ง่ายเสียอย่างนั้น