บทที่ 411

“เบล ไม่ว่าพ่อของเธอจะพูดอะไรกับฉัน แต่นั่นเป็นสิ่งที่คนเป็นพ่อต้องทำ นอกจากนี้ ไม่ว่าเธอจะเป็นแบบไหน เธอก็ยังเป็นลูกสาวสุดที่รักของท่านเสมอ และสำหรับฉัน ฉันไม่สนว่าเธอจะเคยผ่านอะไรมา เธอจะเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวจนฉันหมดลมหายใจ คนเดียวที่ควรค่าแก่การได้รับการเชิดชู และปกป้องจากฉัน”

แซคคารี่ไม่เคยพูดประโยคลึกซึ้งแบบนี้มาก่อน

หัวใจดวงนั้นสั่นไหว พร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยต่อ

“เธอต้องเข้าใจว่ารักคืออะไร มันไม่เกี่ยวกับอดีตหรืออนาคต ไม่ใช่พื้นเพของเราหรือรูปร่างหน้าตา มันไม่ใช่ความรู้สึกตื้นเขินที่เกิดจากความคิดด้านเดียว แต่มันคือความรู้สึกที่เกิดขึ้น เมื่อเธอรักในความรู้สึกที่ฉันมอบความรักให้เธอ”

‘เธอรักความรู้สึก ที่ฉันรักเธอ’

แซคคารี่พูดว่าเขารักฉัน!

ใจที่สั่นระรัวทำให้จิตใจเริ่มไม่อยู่กับตัว นิ้วเรียวเริ่มเอื้อมไปเกี่ยวนิ้วก้อยของชายหนุ่มไว้ พร้อมเอ่ยถามด้วยความกังวล “พี่รอง คุณเคยพูดว่าคุณไม่เข้าใจความรักหนิ? แต่เมื่อกี้คุณพูดว่าคุณรักฉัน พี่รอง คุณตกหลุมรักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ? พี่ไปสัญญาอะไรกับพ่อไว้หรือเปล่า? ก่อนหน้านี้พี่พูดถึงเรื่องแต่งงาน แต่พี่ไม่เคยมาขอฉันตรง ๆ เลย!”

“เบล” เสียงทุ้มนุ่มหูเอ่ยอีกครั้ง

แคโรเงยหน้ามองอีกฝ่ายพร้อมยิ้มหวาน เช่นเดียวกับนิ้วเรียวยาวของเขาที่แตะลงบนปลายจมูกรั้นของฉันเล็กน้อย

“อยากแต่งงานไหม?”

ฉันอยากแต่งงาน แต่ก็ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าฉันเร่งรัดเขาเกินไป แต่ก็นะ ทำไมต้องสนใจเรื่องแบบนั้นอีก? แม้ว่าฉันจะปฏิเสธ เขาย่อมอ่านความคิดฉันได้อยู่แล้วว่าจริง ๆ ฉันต้องการอะไร!

ฉันยอมรับตรงอย่างมั่นใจ “อยากค่ะ ฉันอยากแต่งงานแล้วเป็นคุณนายชิคของคุณ!”

ร่างสูงกระตุกยิ้ม ก่อนเอ่ยสัญญา “กลับไปเมืองถงเมื่อไหร่ ค่อยจัดงานหมั้นแล้วกัน”

ในที่สุดเขาก็ให้คำมั่นสัญญา ร่างบางพยักหน้าตอบด้วยความยินดีและความสุขที่ล้นปริ่ม มือเรียวยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงสดให้อีกคน พร้อมกระชับมือหนาให้จับมันไว้แน่น “นี่ค่ะ ดอกกุหลาบสำหรับคุณ!”

แซคคารี่ยิ้มตอบ “ขอบคุณครับ คุณชอว์”

พวกเราเดินเรียบชายหาดไปยังคฤหาสน์ด้านหน้าพร้อมนิ้วมือของเราที่เกี่ยวล็อกกันไว้แน่น