บทที่ 415

“โทษหล่อนหรือเปล่า?”

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยคิดเกี่ยวกับคำถามนี้ แต่หลังจากที่ฉันได้เข้ามาดูแลครอบครัวชิค ฉันก็ไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันอีกเลย

ในตอนนั้น แม่ของแซคคารี่คอยตามรังควานฉันมาเป็นเวลานาน ฉันรู้สึกเศร้าเพราะเธอคิดแทนแซคารี่ อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของฉัน ฉันก็โล่งใจและไม่เคยคิดถึงแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันอีกเลย มันเหมือนกับว่าในที่สุดฉันก็ปล่อยเธอไป

ฉันส่ายหัว “ทุกคนตัดสินใจด้วยตัวของพวกเข้าเอง การตัดสินใจของเธอในตอนนั้นคือการทอดทิ้งฉัน ยิ่งกว่านั้น ฉันไม่เคยได้พบเธอมาก่อน ดังนั้นก็คงไม่สามารถพูดได้จริง ๆ ว่าฉันโทษเธอ นอกจากนี้เธอยังมอบไตของเธอให้ฉันด้วย ทุกวินาทีที่ฉันมีชีวิตอยู่ในวันนี้ก็มาจากเธอ”

ฉันควรโทษเธอด้วยเหตุผลอะไรล่ะ? ยิ่งกว่านั้น เมื่อฉันอายุเท่านั้น ฉันสามารถเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างได้แล้ว ฉันให้กำเนิดลูกของฉัน ฉันจึงเข้าใจการเลือกของเธออย่างยิ่ง ฉันสามารถพิจารณาสิ่งต่าง ๆ จากมุมมองของเธอได้

แม้จะมันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ และไม่ว่าฉันจะรู้สึกว่ามันยุติธรรมสักเพียงไหน ฉันก็ไม่เต็มใจที่จะจดจำเธอในฐานะว่าเป็นแม่ของฉัน และในเหตุผลนั้นก็เพราะว่าเธอไม่เคยมาเจอฉันเลย

สำหรับเธอ ฉันคงไม่ใช่ลูกสาว บางทีเธออาจบริจาคไตเพื่อช่วยฉันเท่านั้น เพราะเธอทนเห็นฉันตายตั้งแต่อายุน้อย ๆ ไม่ได้

แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไป

แซคคารี่แสดงความคิดเห็น “เธอผ่านมันมาได้แล้ว”

ฉันยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป เมื่อถึงเวลานั้น พระอาทิตย์ก็ขึ้นเต็มดวงแล้ว ฉันกอดแขนของเขา และเรานั่งที่เก้าอี้โยก ชื่นชมแสงยามเช้าที่หายากในเมืองอู๋ด้วยกัน ฉันถามเขาด้วยความสงสัย “คุณชอบที่นี่มากเลยเหรอคะ? ”

ทั้งกระท่อมและสภาพแวดล้อมของที่นี่ช่างละเอียดอ่อน เห็นได้ชัดว่าแซคารี่ได้ใช้ความพยายามของเขาที่นี่

“ใช่ เพราะที่นี่เป็นสถานที่เงียบสงบ”

ไม่มีเหตุผลอื่นอีกหรือ? ฉันรู้สึกราวกับว่ามี!

ฉันเอนศีรษะบนไหล่ของเขาและนึกถึงความฝันเมื่อคืนนี้

“เมื่อคืนฉันฝันค่ะ ในความฝันของฉัน ฉันมีลูกที่น่ารักสองคนกับเจด ในคฤหาสน์ชอว์อยู่พร้อมหน้ากับพ่อแม่ของฉัน พวกเราใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข”

อย่างไรก็ตาม ในความฝันนั้นค่อนข้างแปลก ฉันฝันถึงลูก ๆ ของฉัน พ่อแม่ของฉัน รวมทั้งคลิฟฟอร์ด, เจด และควินซี่ เราอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ชอว์ด้วยกัน แต่แซคคารี่กับเอเลนไม่ได้อยู่ด้วย ทั้งคนรักของคลิฟฟอร์ด และของฉันหายไป