บทที่ 417

ลึกในก้นบึ้งของหัวใจฉัน ฉันหวังว่าแลนซ์จะประสบความสำเร็จในการไล่จีบยารา

พิจารณาจากการที่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผู้ชายจะตกหลุมรักใครสักคน

แลนซ์: “ขอบคุณนะ ยัยบ๊อง”

หลังจากนั้นฉันก็เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไป และพักผ่อนสักพัก ในระหว่างทางในรถยังคงเงียบตลอดเวลา แซคคารีไม่ใช่คนช่างพูด ถ้าฉันไม่ได้เริ่มการสนทนา มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะพูดคุยกับฉัน

เมื่อเราไปถึงเมืองถงก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ฉันไม่ได้กินอะไรเป็นอาหารเช้า ฉันจึงเลยรู้สึกหิวมาก แซคคารี่ขับรถพาเรากลับไปที่คฤหาสน์ของเขาทันที แล้วฉันก็เห็นใครบางคนกำลังยืนรอเราอยู่ที่ทางเข้า

ผู้หญิงคนนั้นเคยเรียกตัวเองว่าเป็นว่าที่นายหญิงในอนาคตของตระกูลชิค

แซคคารี่ก็เห็นเธอเช่นกัน เขาจอดรถไว้ใกล้คฤหาสน์ และปลดเข็มขัดนิรภัยออก เขาอธิบายกับฉันว่า “เธอควรจะอยู่ที่นี่ นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแม่ของฉัน รอฉันบนรถก่อน”

ฉันพยักหน้าและรอเขาอย่างเชื่อฟัง แซคคารี่ลงจากรถ และเดินไปหาโนเอลด้วยฝีเท้าที่มั่นคงเพื่อไปหาเธออย่างรวดเร็ว

แซคคารี่และโนเอลต่างก็มีการแสดงออกที่เป็นกลางระหว่างพวกเขา ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือการจ้องมองของพวกเขา เมื่อโนเอลสบตากับเขา สายตาของเธอก็เย้ายวนไปด้วยความรัก

สายตาของแซคคารี่มีเพียงแต่ความเย็นชา

โนเอลพูดเพียงสั้น ๆ กับแซคคารี่ ชายคนนั้นพยักหน้าเบา ๆ และตอบเธอคำสองคำ ฉันไม่แน่ใจว่าแซคคารี่พูดอะไร แต่ โนเอลพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วเธอก็ขับรถที่อยู่ใกล้ ๆ เธอออกไป

ฉันปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ ฉันเดินไปหาแซคารี่ แต่สีหน้าของเขาดูมืดมน ฉันจับมือเขาอย่างเงียบ ๆ แล้วถามเขาว่า “คุณดูไม่มีความสุขเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?"

“แม่อยากให้ฉันไปพบเธอที่เมืองอู๋”

เราเพิ่งกลับมาจากเมืองอู๋

ฉันถามเขาต่อว่า “แล้วคุณจะไปไหมคะ?”

เขาจับมือฉันไว้แน่นแล้วตอบว่า “ยังไม่ใช่ตอนนี้”

แซคคารี่จับมือฉัน แล้วเราก็เข้าไปในคฤหาสน์ด้วยกัน หลังจากนั้นก็เขากลับไปศึกษางานที่ชั้นบน ฉันชงชาที่ชั้นล่างแล้วจึงนำขึ้นไปให้เขา แต่ฉันได้ยินเสียงเย็นชาของเขาจากข้างในห้องตอนฉันยืนอยู่ที่ข้างประตู

“ผมมีวีธีการของผมเอง การที่แม่ให้โนเอลมาที่นี่โดยเจตนาก็มีแต่สร้างความอับอายให้เธอเท่านั้น”