บทที่ 428

วิธีการต่อต้านของแม่แซคคารี่นั่นคือ การตายของเธอ! เธอจากโลกนี้ไปในทันที และเด็ดขาดโดยปราศจากการเตือนใด ๆ

ฉันถอนใจเบา ๆ “ฉันไม่แน่ใจ”

ฉันที่กำลังเศร้าโศก จึงไม่ได้อธิบายอะไรกับเวลมากนัก

เวลพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่บ้านพักหลังคฤหาสน์ ฉันปีนขึ้นไปบนต้นวู่ถงเพื่อพักผ่อนกับยารา ฉันที่ถูกความเศร้ากลืนกินเอ่ยขึ้น “อุบัติเหตุครั้งนี้จะสร้างความเสียหายให้กับแซคคารี่อย่างมาก”

ฉันกับแซคคารี่ควรทำอย่างไรดี?

“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะ แต่ใครบ้างที่จะไร้ความรู้สึก?”

ร่างบางถอนหายใจ ดวงจันทร์สะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ

“ยารา ไปเมืองถงกันเถอะ”

“แลนซ์ชวนฉันไปแคมป์ปิ้งกับเพื่อนของเขาในวันพรุ่งนี้ เดี๋ยวฉันจะต้องไปเมืองอู๋หลังจากนี้” ยาราตอบ

แลนซ์แทบจะไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองอู๋เลย เขาจะมีเพื่อนสักกี่คนกัน?! ฉันเดาว่านั่นคงเป็นข้ออ้างของเขาเพื่อได้อยู่ใกล้ยารา

“ถ้าอย่างนั้น ฉันกลับเมืองถงก่อนนะ” ฉันพูดก่อนปีนลงจากต้นไม้

ร่างบางหยิบกุญแจก่อนจะขับรถกลับบ้าน เธอกลับถึงคอนโดราว ๆ ตีหนึ่ง เธอที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ก็ยังไม่ลืมที่จะส่งข้อความหาแซคคารี่ก่อนนอน

[แคโรไลน์: ฉันถึงบ้านแล้วนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วง]

สักครู่แซคคารี่ก็ตอบกลับมา

[แซคคารี่: โอเค ฝันดีนะ]

แซคคารี่ยังไม่นอน เขาคงกำลังยุ่งอยู่ หญิงสาวไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหลับตา นั่นใช้เวลาสักพักก่อนที่เธอจะผลอยหลับไป กว่าจะตื่นก็เป็นเวลาเที่ยงของอีกวัน ร่างบางใช้เวลาสักพักก่อนจะตรงไปที่ ชิค คอปเปอเรชั่น

ฉันยังคงต้องการเวลาที่จะทำตัวเองให้คุ้นชินกับการบริหารของบริษัท ฉันเริ่มลงมือจัดการอย่างรวดเร็วหลังจากได้เรียนรู้เกี่ยวกับบริษัทมากกว่าครึ่งปี ยิ่งไปกว่านั้น ทัคเกอร์ยังเป็นครูสอนให้กับฉัน หากมีคำถามตรงไหน เขาก็จะตอบคำถามฉันพร้อมกับตัวอย่าง

เราสองคนต่างยุ่งกันจนถึงเวลากลางคืน ทัคเกอร์เตือนฉันอย่างนุ่มนวล “นายหญิง ท่านผู้นำหญิงคนเก่าของตระกูลชิคเสียชีวิตลงเมื่อคืนนี้ คุณควรเข้าร่วมพิธีงานศพของเธอ บางทีนั่นอาจก่อให้เกิดความไม่พอใจกับสมาชิกครอบครัวถ้าคุณไม่ไปเข้าร่วม”