บทที่ 440

"เขาคือใคร? เขาขอให้เธอทำอะไร?”

ฉันถามลอเรน แต่เธอไม่เต็มใจที่จะอธิบายและนิ่งเงียบไป ยาราสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงวางศีรษะของเธอลงบนไหล่ของฉัน แล้วถามอย่างแผ่วเบาว่า “เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน?”

ลอเรนมีท่าทางที่ไม่ดีนัก ฉันไม่ต้องการทำให้เรื่องยากเกินไปสำหรับเธอ เลยตัดสินใจหยุดคำถามของฉัน อย่างไรก็ตาม เศษเสี้ยวความไม่สบายใจก็ยังคงฝังอยู่ในหัวใจของฉัน

อยู่ดี ๆ ฉันก็นึกถึงดิกสันขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาที่ฉันคิดถึงเขา ความคิดของฉันก็ว่างเปล่า ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย ฉันเลยให้ใจของฉันสงบลง

"ไม่มีอะไรหรอก"

ฉันปัดมันออกและเปลี่ยนเรื่อง

“แลนซ์ยังไม่มาอีกเหรอ?”

ยาราพูดอย่างใจเย็น “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?”

หนึ่งปีผ่านไป ทัศนคติของยาราต่อแลนซ์ก็ยังเหมือนเดิม ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของผู้หญิงคนนั้น

ฉันลูบหัวยารา เธอโอบแขนของเธอรอบเอวของฉัน และหัวเราะคิกคัก “แคโรไลน์ เธอช่วยไปซื้อของให้หน่อยได้ไหม?”

แม้ว่ายาราจะยังเด็ก แต่เธอก็มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ เธอรู้ว่าฉันมีปัญหาบางอย่างกับลอเรน ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะแยกเราออกจากกัน และทำให้เราสงบลง

เมื่อเข้าใจแรงจูงใจของเธอ ฉันจึงตอบว่า “ได้ซิ”

ยารากับฉันบังเอิญไปเจอแลนซ์ที่ชั้นล่าง เขาจอดรถหน้าประตูโรงแรม เขาตกใจเมื่อเห็นเราสองคน

“คุณลงมาที่นี่เพื่อต้อนรับผมเหรอ?”

ยาราโต้กลับ “คุณลุงคะ คุณหลงตัวเองเกินไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แลนซ์ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เราจะออกไปซื้อของกัน” ฉันอธิบาย

“เอาล่ะ ผมจะไปหาเรนก่อน”

แลนซ์เดินเข้าไปในโรงแรมด้วยร่างสูงใหญ่ของเขา ฉันหันไปหายาราที่อยู่เคียงข้างฉัน

“แลนซ์เป็นแสงสว่างที่ฉันตามหาในช่วงวัยรุ่น” ฉันกระซิบเบา ๆ “มันสว่างเกินไปและหลงตัวเองด้วย อย่างไรก็ตาม แสงนั้นเป็นสิ่งที่ฉันจะไม่มีวันเข้าถึงได้ชั่วนิรันดร์…”

ท้องฟ้าในหนานจิงเต็มไปด้วยดวงดาวที่สว่างไสว ยาราจับแขนฉันไว้และถามด้วยความสงสัย “ทำไมเธอถึงเข้าใกล้ไม่ได้ล่ะ?”

ฉันหันไปมองใบหน้าที่บอบบางและไร้เดียงสาของยารา ขณะที่ฉันพูดเบา ๆ ว่า “แสงทำให้เกิดแผลไหม้ เมื่อฉันรู้จักเขา เขานั้นเป็นดังแสงสว่าง เมื่อลอเรนรู้จักเขา... เธอควรรู้เรื่องระหว่างเขากับลอเรน เขาเคยเป็นแสงสำหรับลอเรนเช่นกัน มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้จักเขาอย่างที่เขาเป็น… เธอจะไม่ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเหมือนที่เราทำ เธอจะไม่บูชาหรือเกรงกลัวเขา เธอสามารถเผชิญหน้ากับเขาอย่างเป็นกันเองและเป็นธรรมชาติ เธอแสดงตัวตนที่แท้จริงของเธอต่อหน้าเขา”

ใบหน้าของยาราเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมจู่ ๆ ก็บอกฉันเกี่ยวกับเขาล่ะ?”

“แลนซ์เคยบอกฉันว่า เขารักเธอ”