บทที่ 444

อากาศของหนานจิงเป็นที่น่าพอใจ แสงแดดอันอบอุ่นของเดือนธันวาคมส่องลงมาที่ชายสวมกางเกงคาร์โก้สีดำ

เขายังคงหล่อเหลา แม้ว่าฉันจะไม่ได้เจอหน้าเขาเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ใช่แล้ว หล่อเหลา

ฌอน-โน หรือ วอลเลซ เขามีใบหน้าที่ดึงดูดใจใคร ๆ ก็ตาม

เขาเดินเข้ามาหาเราพร้อมกับสวมแว่นกันแดด รองเท้าบูทคู่ที่เขาสวมเป็นประกายเจิดจ้า จนดูเหมือนเอลฟ์ที่ตกสู่แดนมนุษย์

ญาติและแขกของตระกูลมาร์คัสส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา พวกเขาไม่ค่อยเห็นคนหน้าตาดีขนาดนี้ นับประสาอะไรกับรถหรูระดับไฮเอนด์หลายสิบคันที่จอดอยู่ด้วยกัน สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และความอิจฉาริษยา

หมอขมวดคิ้วและถามขึ้นว่า “คุณเป็นใครครับ?”

วอลเลซยังคงสวมหูฟังอยู่ พวกมันไม่ใช่สีชมพูอีกต่อไป แต่เป็นสีน้ำเงินแทน แต่พวกยังคงหุ้มด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆ

ฉันไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงสวมหูฟังไว้ที่หูของเขาเสมอ

วอลเลซเข้ามาหาเรา และหัวเราะเมื่อเขาแนะนำตัวเองว่า “ผมเป็นเพื่อนของเจ้าสาว เดิมทีผมวางแผนจะไปรับครอบครัว แต่ผมมาสาย น่าเสียดายที่รถหรูหลายสิบคันไม่ได้ถูกใช้งาน เพื่อเป็นการขอโทษ ถือว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นของขวัญให้เจ้าสาว เรน เธอคิดว่าไง?”

วอลเลซรู้จักลอเรน?! เมื่อพิจารณาจากสีหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักเขา

เป็นไปได้ไหมว่าเขาอยู่ที่นั่นเพื่อมาสนับสนุน?

ลอเรนเล่นตามและพูดว่า “มันดีพอแล้วที่คุณมาที่นี่ ฉันจะทำอย่างไรกับรถเหล่านี้? ไม่ใช่ว่าฉันไม่สามารถจ่ายได้นะ”

ด้วยคำพูดโอ้อวดของเจ้าสาว ฝูงชนจากตระกูลมาร์คัสจึงมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป

“ทำไมทุกคนถึงไปออยู่ที่ประตูล่ะ?” วอลเลซยิ้ม

ลอเรนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พวกเขาคิดว่าพี่แคโรไลน์ไม่เหมาะที่จะเป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่หย่าร้างมา แต่ฉัน…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น วอลเลซก็มองมาที่ฉันและถามว่า “คุณคิดว่าไงครับ?”

คิ้วของฉันกระตุก “หืม?”

วอลเลซมองดูฝูงชนจากตระกูลมาร์คัส “พวกคุณคิดว่าไงครับ?”

ฝูงชนก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน “หืม?”

วอลเลซแกล้งยิงคำถามที่ดูถูกใส่ฉันด้วยท่าทางที่โอหัง

“มองดูตัวเองซะคุณชอว์ คุณเป็นหัวหน้าของตระกูลชิคที่มีทรัพย์สินนับแสนล้าน และยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกในแง่ของอำนาจ ทำไมคุณถึงถูกรังแกโดยคนเหล่านี้ล่ะ? ก็แค่เป็นพื่อนเจ้าสาว มันจะเป็นอะไรไปเล่า ถ้าคุณจะไม่ได้เป็น? วันพรุ่งนี้ เราจะไปซื้อโรงพยาบาลทั้งหมดในภูมิภาคนี้แบบเล่น ๆ กัน”