บทที่ 45

หญิงสาวยังมองเห็นแผ่นหลังที่ยืดตรงทว่าโดดเดี่ยวของชายหนุ่มได้จากทางกระจกหลัง ฉันจอดรถไว้ริมทางพลางหลับตาลงพึมพัมกับตัวเอง “แม้ว่าฉันจะดูเหมือนคนป่วยใกล้ตาย แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาเวทนาฉัน”

จะเป็นใครหน้าไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เขา!

และต้องไม่ใช่ดิกสันด้วย!

ฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลชอว์ค่อนข้างดึกมากแล้ว จึงเลือกที่จะอาบน้ำผ่อนคลายความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน ก่อนจะออกมานั่งลงบนเตียงนอน พร้อมยกโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านบทความประเด็นร้อนต่าง ๆ ที่กำลังเกิดเป็นข่าว

พลันต้องสะดุดกับบทความที่ถูกโพสลงบนเว็บไซต์หลักของชอว์ คอปเปอเรชั่น และข้อความด่านล่างที่ถูกเอ่ยทิ้งท้าย “ฉันทำร้ายเธอจริง ฉันจำเป็นจะต้องอธิบายอะไรอีก?”

นี่เป็นครั้งแรกที่แคโรไม่จำเป็นจะต้องมานั่งอธิบายหรือโต้ตอบคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น การตัดสินใจของเธอเด็ดเดี่ยวขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนแล้ว

ฉันกดเข้าไปในวีดีโอตัวเดียวกันกับที่ตระกูลคุกรีโพสต์มันอย่างเงียบเชียบ และพวกเขายังโพสต์คอมเม้นแบบเดียวกับที่ฉันโพสต์อีกด้วย

นอกจากนี้บริษัทลูกรายย่อยรายอื่นก็ทำตามแบบเดียวกัน

ตั้งแต่ที่ตระกูลชอว์และตระกูลคุกตั้งเป้าหมายและมุมมองไปในทิศทางเดียวกัน บริษัทรายย่อยล้วนประจบสอพลอสนับสนุนพวกเราแม้พวกเขาจะคำนึกเพียงผลประโยชน์ก็ตามแต่

คนเหล่านั้นเป็นนักธุรกิจที่มากประสบการณ์และล้วนตัดสินใจในสิ่งที่ควรค่าแก่การลงทุนเท่านั้น พวกเขาไม่สนใจถึงความจริงที่เกิดขึ้น ตราบใดที่พวกเรายังมีผลประโยชน์ร่วมกัน คนที่มีอำนาจนั้นคือคนที่ถูกต้องเสมอ

และสิ่งเหล่านี้ คือความคิดของฉันที่เตรียมการไว้แล้วก่อนที่จะบอกให้เลขาคนเก่งโพสต์ข้อความนั้นลงไป

และต้องขอบคุณทางตระกูลคุกที่เร่งรุดตอบโต้และเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องนี้

คำพูดต่าง ๆ จึงเอียงเอนไปในทางเดียวกันโดยปริยาย

ชาวเน็ตและสื่อต่าง ๆ เริ่มสงสัยหาความจริงจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวีดีโอ “บริษัทอื่น ๆ ต่างพากันอยู่ข้างชอว์ คอปเปอเรชั่นกันหมด ผู้หญิงที่โดนทำร้ายเป็นคนดีจริง ๆ เหรอ? ไม่ใช่ว่าเราโดนเธอหลอกตาผ่านมุมกล้องหรอกนะ?

เสียงแห่งความสงสัยใคร่รู้เริ่มกระจายออกไปเป็นวงกว้าง

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น เกวนมีแต่เสียกับเสียเท่านั้น และสิ่งที่ฉันสงสัยที่สุดคือ ดิกสันไม่แม้แต่จะช่วยหล่อน

ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ ดิกสันไม่แม้แต่จะพูดหรือออกโรงปกป้องยัยนั่นเลยจะถึงตอนนี้ เมื่อวานนี้เขาเพียงพาฉันออกจากสถานีตำรวจเท่านั้น

แคโรได้แต่คิดทว่ากลับไร้ซึ่งคำตอบ