บทที่ 480

แซคคารี่ “...”

แซคคารี่รู้ว่าดิกสันกำลังพูดถึงฉันอยู่

สิ่งที่ดิกสันพูดทำร้ายความรู้สึกของแซคคารี่มาก

มันทำให้แซคคารี่รู้สึกรำคาญอย่างง่ายดาย

ดิกสันพูดเบาๆ ว่า “ครั้งหนึ่งผมเคยมั่นใจว่าเธอจะเป็นภรรยาของผมไปตลอดชีวิต เพราะเธอรักผม มันไม่เป็นสำคัญถ้าหากเธอไม่รู้ว่าเธอตกหลุมรักผิดคน ผมมั่นใจว่าจะผมหาเธอเจอ! อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา… ผมทำให้เธอผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า คุณมาอยู่เคียงข้างเธอในเวลานี้ และมอบความอบอุ่นที่เธอต้องการให้กับเธอ ผมจึงเข้าใจเสมอว่าทำไมเธอถึงเลือกคุณ ผมรู้จักเธอดี เธอขาดความอบอุ่นอยู่เสมอ ดังนั้นเธอจึงคอยคว้าทุกเศษเสี่ยวของความอบอุ่นเอาไว้ในมือของเธอ!”

“ใช่ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นประธานของตระกูลชิคที่ทรงอำนาจ และมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เธอก็ยังคงเป็นแค่เด็ก” แซคคารี่เป็นคนที่พูดประโยคนี้

ฉันไม่รู้ว่าเขาจะตอบกลับต่อสิ่งที่ดิกสันพูด

นี่ไม่เหมือนกับบุคลิกของเขาเลย

โทนเสียงของดิกสันเต็มไปด้วยความเสียใจและความเศร้าโศก เขาพูดต่อว่า “ในตอนนั้น ผมต้องการช่วยเธอ และอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ ผมจึงแต่งงานกับเวนดี้ อย่างไรก็ตาม มันกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเธอและผลักเธอให้ไปอยู่เคียงข้างคุณ ผมเสียเธอไปโดยไม่มีที่ว่างให้กลับไปแก้ไข! อย่างไรก็ตาม ผมจะทำอะไรได้บ้างในสถานการณ์แบบนั้น ผมได้แต่โทษตัวเองที่เซ็นใบหย่าอย่างง่ายดายเมื่อหลายปีก่อน มันเลยทำให้เรากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปเเล้ว!”

เสียงของแซคคารี่ดังมาจากระยะไกล เขาพูดว่า "ขอบคุณ"

ดิกสันถามต่อว่า “คุณขอบคุณผมเรื่องอะไร?”

“ขอบคุณที่พาเธอมาอยู่เคียงข้างผม”

แซคคารี่ไม่รู้สึกกระวนกระวายจากการสนทนาของพวกเขา ในทางกลับกัน ดิกสันกลับรู้สึกโกรธและพูดขึ้นว่า “คุณก็เป็นแค่ผู้ชายที่เก็บของเหลือจากผมก็เเค่นั้นแหละ! คุณคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณจะราบรื่นงั้นเหรอ? เธอยังเต็มใจที่จะ...”

แซคคารี่เตือนเขาเบา ๆ “ถอนคำพูดของคุณกลับไปซะ”