บทที่ 482

ลีโออยากจะเข้ามาห้าม แต่ฉันขอไม่ให้เขาเข้ามายุ่ง!

ฉันเตะไปที่ลำตัวของหญิงเศรษฐีคนนั้น รอยเท้าปรากฏขึ้นทันทีบนเดรสสีขาวของเธอ เธอที่ยังคงไม่กล้าทำร้ายฉัน จึงหันไปสั่งเพื่อน ๆ “ตบซัมเมอร์ด้วยแรงทั้งหมดที่พวกเธอมี!”

ฉันคือคนที่ทำให้พวกเธอโกรธ

ทว่า คนเหล่านั้นกลับไปลงที่ซัมเมอร์!

นี่คือความเป็นจริงของสังคมสินะ!

คนที่แข็งแรงรังแกคนอ่อนแอ และคนที่ตัวใหญ่รักแกคนตัวเล็ก!

ฉันชำเลืองมองและเห็นชายสองคนมองมาที่ฉันจากบนชั้นสอง ฉันตะโกนเสียงดัง “ชาร์ลส คุณจะมาช่วยผู้หญิงของคุณหรือเปล่า? ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องคิดเรื่องนี้อีกไปตลอดชีวิต!”

ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเห็นแซคคารี่กำลังยิ้ม

ชาร์ลสกับแซคคารี่ยังลงมาไม่ถึงด้านล่างด้วยซ้ำ ในตอนที่คนที่โตที่สุดในบรรดาหญิงสาวพวกนั้นได้ลากตัวพวกเธอออกไปแล้ว ซัมเมอร์พูดด้วยท่าทางเศร้าหมอง “คนพวกนี้น่ารำคาญอย่างกับแมลงวัน”

“พวกเขาพูดอะไรก่อนหน้านี้ที่ทำให้สีหน้าเธอดูเศร้าหมองแบบนั้น?”

เมื่อได้ยินคำถาม ซัมเมอร์ถอนใจและพูดขึ้น “เพราะมีอา”

ร่างบางถามอย่างกังวล “เกิดอะไรขึ้น?”

“เธอเอาแต่พูดว่าเธอไม่ต้องการชาร์ลสอีกแล้ว และมันทำให้ฉันรู้สึกอับอาย ราวกับว่าฉันเป็นคนทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา!”

“ถึงแม้เธอจะทำลายมัน แต่เธอก็ยังเป็นเหยื่ออยู่ดี!”

ซัมเมอร์พูดอย่างเศร้าสร้อย “ใช่ ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าชาร์ลสมีคู่หมั้น นอกจากนั้น ฉันกับชาน์ลส... เราจดทะเบียนกันแล้วเมื่อหนึ่งปีก่อน และฉันก็คือภรรยาตามกฎหมายของเขา!”

ฉันมองเธออย่างประหลาดใจ และพูดขึ้น “ทำไมเธอถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย?”

“เขาไม่ได้รักฉันตอนที่เราแต่งงานกัน ดังนั้น ฉันคิดว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องพูด ฉันหวังว่าความสัมพันธ์ของเราจะมั่นคงเมื่อเวลาผ่านไป! แคโรล ฉันกลัวว่าเขาจะหย่ากับฉันเหลือเกิน! เราสัญญากันตอนที่แต่งงานว่าเราสามารถหย่ากันได้เมื่อใครสักคนเจอคนอื่นที่รู้สึกดีด้วยมากกว่า นี่เป็นสัญญาที่ฉันให้เขา แต่ตอนนี้ฉันเสียใจกับสิ่งที่พูดออกไปเหลือเกิน!”

ร่างบางพูดอะไรไม่ออก “...”