บทที่ 489

“แคโร พี่เข้าใจความรู้สึกของการเสียดาย เธอคงจะผ่านเรื่องแบบเดียวกันมากับดิกสัน พี่หวังว่าเธอจะไม่เสียใจในทางเดินบนความสัมพันธ์นั้น พี่จะคอยสนับสนุนเธอในการค้นหาความสุขของตัวเธอเอง”

คำพูดของพี่เชอริลดังก้องอยู่ในหูฉันอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดที่ฉันเคยเผชิญตอนที่เสียดิกสันไปปรากฏขึ้นอีกครั้งจากก้นบึ้งของหัวใจ มันเกินจะทน และแย่ยิ่งกว่าความตายเสียอีก!

ฉันรีบวางสายและเปิดประตูออก ลีโอและเหล่าคนที่เหลือกำลังพักผ่อนกันอยู่ในห้องข้าง ๆ ฉันไม่อยากจะกวนพวกเขา ดังนั้นฉันก็เลยออกมาคนเดียว

ขาฉันสั่นเมื่อเดินเข้ามาในลิฟต์ และมีอาการมึนงงเล็กน้อย ฉันสะบัดหัวก่อนจะเดินไปที่ริมถนนเพื่อเรียกแท็กซี่

หลังจากนั้นไม่นาน ใครบางคนก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ ฉัน มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยจากในความทรงจำของฉัน

ฉันหันไปมองและตกตะลึง “ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?” ฉันถาม

เสียงของชายหนุ่มนุ่มนวลจนผิดปกติ เขาอธิบาย “เมื่อคืนก่อนมันเป็นความหละหลวมของตระกูลเกร็ก ซัมเมอร์เป็นเพื่อนรักของคุณที่สนิทซะยิ่งกว่าพี่สาว ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกสงสารเธอ เมื่อคืนนี้ผมอยากจะตามหาคุณ แต่คุณอยู่กับแซคคารี่... แคโร ผมอยากที่จะอยู่เคียงข้างคุณ”

ดิกสันต้องการเป็นชายที่คอยอยู่เคียงข้างฉัน

เขาอยากเข้ามาแทนที่แซคคารี่ แต่เขาไม่กล้าที่จะพูดออกมาให้ชัดเจน!

ฉันไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับเขาไปมากกว่านี้ ฉันจึงไม่ได้ตอบเขา แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนนี้ เขาถามต่อ “คุณกำลังจะไปไหน?”

ฉันยังคงเมินเฉย ดิกสันถามขึ้นด้วยเสียงที่น่าสงสาร “แคโร นี่มันก็สองปีแล้วนะ คุณยังโกรธผมอยู่อีกเหรอ?”

ดิกสันกับแซคคารี่เป็นชายที่มีบุคลิกตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

แซคคารี่เป็นคนเข้มงวด เขามักจะหมายความและทำอย่างที่พูดเสมอ และเขาก็ไม่เคยแก้ตัว เขาเปรียบเสมือนกับเครื่องจักรที่เย็นชา!

แต่ทว่า ดิกสันนั้นต่างออกไป เขามักจะมีท่าทีที่ต่างกันออกไปตามสถานการณ์ เขารู้วิธีทำตัวให้น่าสงสารต่อหน้าฉัน อีกทั้ง ฉันยังเป็นคนที่ชอบใจอ่อนอีกด้วย

ดิกสันรู้เรื่องนั้นของฉันเป็นอย่างดี เขามองฉันด้วยแววตาที่เศร้ามอง และยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “ถึงแม้ว่าผมจะทำผิดในอดีต แต่ตั้งแต่ตอนนั้น ผมไม่เคยอยากทำร้ายคุณอีกเลย! ถ้าผมมีโอกาสได้เลือกอีกครั้ง ผมก็ยังจะเลือกเหมือนเดิม! นอกจากความเจ็บปวดที่ต้องเสียคุณไป อย่างอื่นก็ไม่สำคัญอีกแล้ว ผมยินดีจะรับผลที่ตามมา อย่างไรก็ตาม ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงที่เคยรักผมมากมายขนาดนี้ ผู้หญิงที่แต่งงานกับคนที่แตกต่างทางชนชั้นทางสังคม คงจะล้มเลิกไปกลางทางและไปรักกับชายคนอื่น!”

คำพูดของดิกสันเสียดแทง และทำให้พายุลูกใหญ่เกิดขึ้นในใจของฉัน ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย สมองสับสนไปหมด หัวฉันโอนเอนก่อนจะพูดขึ้นอย่างอ่อนแรง “ฉันเข้าใจถึงการตัดสินใจของคุณในตอนนั้น ถ้าเป็นฉันก็คงจะทำแบบเดียวกัน แต่ว่า คุณทำให้ฉันเจ็บปวดมามากเกินพอแล้ว แม้กระทั่งก่อนหน้านั้น ฉะนั้น ฉันจึงสร้างกำแพงขึ้นมาภายในใจเพื่อกันคุณออกไป!”