บทที่ 49

“ฉันไม่ชอบคุณแล้ว”

หลังจากกดส่งออกไป ฉันรู้สึกได้ถึงอิสระเหมือนทุ่นหนักที่โดยปลดให้ลอยออกไปตามเกลียวคืนอย่างเสรี แคโรไม่ต้องการคิดถึงเรื่องวุ่นวายเหล่านั้นหรือกักขังตัวเองไว้ในอดีตอีกต่อไป ฉันเพียงต้องการใครบางที่ฉันสามารถรักได้ในช่วงชีวิตที่แสนสั้นนี้

ไม่สำคัญว่าชายคนนั้นจะสงสารเธอหรือเพราะอะไร

ตราบใดที่เขาอยู่กับเธอเสมอ และตราบใดที่เขาทำให้เธอได้เข้าใจถึงความรู้สึกของคำว่ารัก สิ่งอื่นย่อมไร้ความหมายทันตา

ฉันทิ้งโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินเล่นไปรอบเมืองจนค่ำ แต่เมืองนี้ที่ห่างไกลจากตัวเมืองใหญ่พอสมควร ทำให้บรรยากาศในเมืองค่อนข้างมืด มีคนเพียงไม่กี่คนสัญจรอยู่บนถนน มองไปมองมาก็น่ากลัวไม่น้อยสำหรับการเดินคนเดียวแบบนี้

หญิงสาวรีบกวักมือเรียกแท็กซี่ ทว่ายังไม่ทันจะได้นั่งดี ๆ กลับมาเสียงเรียกเข้าจากฌอนดังขึ้นมาเสียก่อน

เขาถามฉันอย่างนุ่มนวล “ที่รัก เธออยู่ไหนแล้ว?”

แม้ว่าฉันตะไม่ค่อยได้ติดต่อพูดคุยกับเขามากมายอะไร แต่ฉันรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่รู้วิธีทำให้ผู้หญิงทีความสุข เวลาที่ฉันอยู่กับเขา ฌอนจะทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นที่พึ่งให้ฉันได้ และนี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันเลือกจะติดต่อเขาเป็นคนแรกเมื่อฉันเดินทางมาที่นี่

เขาเป็คนที่ไม่เห็นแก่ตัวในเรื่องความรัก และสิ่งที่ฉันขาดไปก็คือความรักที่ต้องการเติมเต็ม

ทว่า สิ่งที่หลงเหลือในชีวิตของฉันตอนนี้คือช่วงเวลาที่จำกัด ฉันจึงอยากจำทำตามที่ใจต้องการซักครั้ง

หญิงสาวจ้องมองไปยังทิวทัศน์ด้านนอกตัวรถ พลางเอ่ยตอบ “ฉันอยู่บนรถแล้ว”

“หืม? ส่งโลเคชั่นมาให้ผมหน่อย”

ฌอนไม่ใช่คนพูดพร่ำเพรื่อ ชายหนุ่มวางสายไปทันทีหลังพูดจบ แคโรเบนสายมองมาที่โทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ข้อความจากซัมเมอร์ “เธออยู่ที่ไหน? ฉันกลับเข้าเมืองมาเพื่อเจอ”

นิ้วเรียวพิมพ์กลับ “ฉันอยู่ที่เมืองถง”

เมื่อส่งข้อความเรียบร้อย ฉันก็บอกให้คนขับจอดพลันจ่ายค่าโดยสาร หลังจากนั้นค่อยเดินไปรอฌอนบริเวณริมฟุตบาท

ตอนนี้อากาศในเมืองถงเริ่มหนาว มือบางรวบเสื้อโค้ทตัวหนาเข้าหากันให้แน่นขึ้น พลันกลับมาจดจ่อที่ข้อความจากซัมเมอร์ต่อ

ซัมเมอร์พิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “เธออยู่ที่ไหนในเมืองถง?”

ฉันยิ้มบาง ๆ ก่อนจะถามเธอกลับ “ทำไมเธอถึงอยากรู้รายละเอียดขนาดนั้น?”