บทที่ 512

โนเอลก็คิดว่าแซคคารี่เป็นสมบัติส่วนตัวของเธอเช่นกัน

มีผู้หญิงมากมายที่รายล้อมแซคคารี่ ผู้หญิงเหล่านั้นต่างหมกหมุ่นในตัวเขา

อย่างไรก็ตาม เขารับมือกับพวกเธอได้อย่างสบาย ๆ และไม่เคยให้ความหวังกับใคร

ฉันกอดเอวแซคคารี่ไว้แน่น และฝังตัวเองลงไปกับหน้าอกกว้างนั่น

เสียงเล็กถามอย่างกังวล “ตระกูลฮูลคิดมาตลอดว่าคุณจะเป็นลูกเขยของเขา ทว่า คุณกลับมาคบกับฉัน ถ้าอดีตนายท่านของตระกูลฮูลรู้เข้า เขาจะบาดหมางกับคุณหรือเปล่า?”

แซคคารี่ตอบ “เขาไม่ทำหรอก แต่ถึงแม้เขาจะตีตัวออกห่างฉันก็ไม่เป็นไร ในท้ายที่สุดแล้ว ฉันก็ไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อให้คนอื่นมาตัดสิน”

แซคคารี่ยังคงไว้ด้วยทัศนคติที่ไม่แยแสต่อผู้อื่นและความรู้สึกของพวกเขาอยู่เสมอ

“ฉันไม่อยากให้คุณมีปัญหาเพราะฉัน”

“เอาน่า พักผ่อนเถอะ” แซคคารี่เกลี้ยกล่อม

แซคคารี่เป็นคนที่ไม่ค่อยชอบพูดคุยมาแต่ไหนแต่ไร ฉันอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่ก็นอนไม่หลับ กลิ่นกายของเขาวนเวียนอยู่รอบ ๆ จมูกฉันอยู่ตลอดเวลา

ด้วยสิ่งนั้น ฉันก็สัมผัสได้ถึงความมั่นคง

บางทีแซคคารี่คงจะเหนื่อย เขาเคลิ้มหลับไปก่อนฉัน ฉันยื่นมือออกไปสัมผัสคิ้วของเขาอย่างระมัดระวัง เขาช่างมีคิ้วที่สวยงามนัก

เขามีใบหน้าที่งดงาม ตรงกับแบบที่ฉันชอบเป๊ะ

ฉันที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เงยหน้าขึ้นและจูบคิ้วเขาอย่างแผ่วเบา ร่างสูงคงรู้สึกคันยุบยิบจึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ก่อนฉันจะหัวเราะในปฏิกิริยาของเขา

ทันใดนั้น แซคคารี่คว้าไหล่ของฉันและกอดเอาไว้ “ไม่นอนเหรอ?” เขาถาม

เสียงเขาแผ่วเบาและแหบพร่า

ฉันก้มหัวลงและจูบปากของเขาด้วยความรัก ทำให้แซคคารี่ยิ้มขึ้นอย่างพอใจ “ติดแฟนจริง ๆ”

เขาบอกเสมอว่าฉันติดแฟน แต่ว่าเขาพูดถูก ฉันอยากจะอยู่ข้างเขา และไม่อยากจากเขาไปไหนแม้เพียงคืบเดียว ฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับดิกสันมาก่อน ชายคนเดียวที่ทำให้ฉันพอใจและมีความรู้สึกแบบนี้คือชายร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าฉัน

ฉันขำและพูดขึ้น “คุณนอนต่อเถอะ”

แซคคารี่หลับตาลงและหลับไปอีกครั้ง