บทที่ 515

ฉันรู้สึกว่าวอลเลซก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ยาราอธิบาย เขาทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปตอนที่เขามาอยู่ที่บ้านฉันในระหว่างวันขึ้นปีใหม่ตรุษจีน เขาไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายและเข้ากับคนได้ง่าย

ทว่าการได้เห็นยารากังวลใจเช่นนี้ ฉันก็ยอมที่จะกลับออกมาพร้อมเธอ เมื่อเราใกล้จะถึงทางออก แสงไฟของสปอร์ตไลท์ก็ฉายมาที่พวกเรา และเสียงหวานของวอลเลซก็ดังขึ้นในห้องโถง

“แฟนคลับสองคนนั้น ยินดีกับชัยชนะด้วยครับ! ทั้งสองคนช่วยขึ้นมาพูดคุยกับเราบนเวทีหน่อยได้ไหมครับ?”

สตาฟยื่นไมโครโฟนมาให้พวกเรา ยารามองวอลเลซด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่เธอปฏิเสธเขาโดยไม่ลังเล “พวกเรามีเรื่องด่วนของครอบครัวที่ต้องไปจัดการ และต้องไปเดี๋ยวนี้ ขอโทษด้วยนะ ไว้เจอกันใหม่ครั้งหน้า”

จากนั้นยาราก็ดึงฉันและเดินออกมาอย่างรวดเร็ว ฉันหัวเราะเธอ และพูดขึ้น “วอลเลซก็เป็นเหมือนเด็กน้อย เขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก”

ยาราเห็นด้วย “เขาไม่ใช่คนน่ากลัว เขาเป็นคนบ้า!”

ยารามีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับวอลเลซ เมื่อฉันได้ยินเธอพูดเช่นนั้น ฉันก็ถามขึ้นอย่างสงสัย “หรือบางที เธอต้องทนทุกข์เพราะเขางั้นเหรอ?”

ยาราเงียบไปในทันที ท่าทีของเธอบึ้งตึงอย่างผิดปกติ

“มีบางอย่างเกิดขึ้นหรือเปล่า?” ฉันถามอย่างจริงจัง

อากาศที่หนาวเหน็บในช่วงหน้าหนาว ยาราสูดหายใจเข้าและพูดขึ้น “ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ที่เห็นวอลเลซฆ่าใครสักคน ที่แย่กว่านั้น มันเป็นการฆ่าที่ทารุณผิดมนุษย์... แคโรไลน์ เขามักแสร้งทำตัวใจดี และมีท่าทางที่อ่อนแอ! ผู้คนที่รู้จักเขาไม่มีใครชอบเขา! หลายปีมานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลราชวงศ์ของฝรั่งเศส เขาคงฆ่าตัวตายไปแล้วด้วยอารมณ์ที่ไร้เหตุผลของเขา! เธอควรจะอยู่ห่าง ๆ เขาไว้นะ”

ยาราดูเหมือนจะกลัววอลเลซอย่างจริงจัง ฉันไม่ได้บอกเธอถึงเรื่องความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างฉันกับวอลเลซ ความสัมพันธ์อันซับซ้อนที่เราสองคนมีแม่คนเดียวกัน

ยารากับฉันกำลังจะขึ้นเฮลิคอปเตอร์และออกจากที่นั่น

จู่ ๆ วอลเลซก็ปรากฏตัวขึ้น เขาไล่ตามพวกเรามาพร้อมกับรอยยิ้ม

“แคโร คุณกำลังจะไปไหน?”

ยาราคว้าแขนฉันไว้แน่น ฉันยืนอยู่ด้านข้างของเฮลิคอปเตอร์และตอบอย่างใจเย็น “พวกเรากำลังจะกลับคฤหาสน์ แล้วจะไปคฤหาสน์ตระกูลฮูลหลังจากนี้”

วอลเลซเสนอ “ไปเดินเล่นกับผมไหม?”

“ไม่ล่ะ ขอบคุณ ฉันกำลังยุ่ง” ฉันปฏิเสธ

“แคโร ผมไม่ได้เจอคุณมาสักพักแล้วนะ” เขาพูดอย่างดื้อดึง

ฉันพูดไม่ออก

มันเพิ่งจะผ่านมาแค่ครึ่งเดือน และเขาก็ได้ใช้เวลาช่วงปีใหม่ที่บ้านของฉัน

ฉันถอนใจ “ฉันจริงจัง ฉันกำลังยุ่ง”

“แคโร คุณแม่ท่านกำลังป่วย ท่านอยากจะเจอคุณ”

วอลเลซบอกเหตุผลที่สำคัญกว่าเพื่อโน้มน้าวฉัน แต่ฉันกลับพูดไม่ออก ฉันไม่ได้วางแผนที่จะต้องมาเกี่ยวข้องกับคุณแม่คนนั้น

ทว่าเป็นเพราะวอลเลซที่มาบอกข่าวกับฉัน ทำให้ฉันไม่สามารถปฏิเสธเขาไปได้