บทที่ 527

“ฉันไม่เหนื่อยค่ะ ฉันคิดว่าการเดินทางระหว่างเมืองถงและเมืองอู๋ทุกวันจะเหนื่อยล้า ฉันไม่คิดว่าฉันจะทนกับมันได้อีกนาน”

ถึงเเม้ว่าเราจะอยู่ที่เมืองอู๋ แต่ว่าฐานพักของตระกูลชิคก็อยู่ที่เมืองถง

บางสิ่งนั้นพูดง่ายกว่าลงมือทำ

“เธอสั่งทัคเกอร์ได้นะ ถ้าเกิดว่าเธอต้องการตรวจตราอะไร ก็ให้เขาสั่งให้คนส่งมาให้กับเธอที่เมืองอู๋ เมืองถงอยู่ห่างจากเมืองอู๋เเค่ไม่กี่ชั่วโมง การเดินทางไปกลับทุกวันคงไม่ยากเท่าไหร่ เธอสามารถกลับไปที่เมืองถงถ้าหากมีเรื่องด่วน ถ้าเกิดมีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น ฉันก็คอยดูแลเธออยู่”

แซคคารี่หยุดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “เบล ตระกูลชิคมีวิธีที่จะจัดการดูแลตัวเอง เธอไม่ต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนั้นก็ได้ เธอน่าจะลองปล่อยวางและยังคงคอยควบคุมมันอยู่ได้ตลอด”

ฉันถามกลับไปอย่างสงสัย “ปล่อยวางอย่างไรเหรอคะ?”

แซคคารี่เคยดูแลตระกูลชิคมาก่อนและตรวจตราอิทธิพลของยุโรปในเวลาเดียวกัน ถึงเเม้ว่าการควบคุมของเขาจะกว้างขวาง เขาก็ยังสามารถจัดการพวกมันได้อย่างสงบ ไม่เพียงเเค่เท่านั้น เขายังเดินทางตลอดและเเถบจะไม่ต้องอยู่ในความรับผิดชอบของเรื่องในตระกูลชิคเลย

โจชัวร์เคยพูดมาครั้งหนึ่งว่าแซคคารี่ชอบที่จะก้าวข้ามความอันตราย

“นี่ เราจะคุยเรื่องของตระกูลชิคตอนที่เราถึงบ้านคืนนี้”

แซคคารี่นุ่มนวลขึ้นตอนที่เขาพูดคำว่า ‘นี่’

“ได้ค่ะพี่รอง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ?”

“ฉันกำลังเดินทางอยู่ เเละจะไปรับเธอหลังจากนั้นเเล้วเราค่อยกลับไปที่เมืองอู๋กัน”

ฉันวางสายลงเเล้วจึงมองไปยังสายฝนในค่ำคืนข้างนอกหน้าต่าง มันสวยงามราวกับเป็นชิ้นงานศิลปะ หรือบางทีทุกอย่างกลับกลายมาเป็นสิ่งที่น่าชมในสายตาของฉัน

ฉันเดินออกจากออฟฟิศของฉันและมองหาทัคเกอร์ ตอนที่ฉันเห็นเขา เขากำลังยุ่งอยู่กับการทำงานที่โต๊ะของเขา เขาเห็นฉันจึงรีบทักทายออกมา “นายท่าน”

“นายกำลังยุ่งกับอะไรอยู่?” ฉันถามกลับด้วยรอยยิ้ม