บทที่ 530

โอกาสที่จะได้รักเธอ…

เธอกำลังจะอยู่ในช่วงท้ายของชีวิตของเธอ สิ่งเดียวที่เธอขาดไปคือความรักจากฉัน ท้ายที่สุดแล้ว ฉันไม่ได้รักเธอมาทั้งตลอดชีวิตของฉัน

ฉันควรจะรักเธอ

จะเป็นเหตุผลหรือความรู้สึก ฉันก็ควรจะรักเธอ

“อืม ฉันจะไปฝรั่งเศสในสองสามวันนี้ค่ะ”

เมื่อตอนที่ฉันถึงเมืองอู๋ มันก็เป็นเวลาตกดึกแล้ว ฉันไม่หลงเหลือแรงที่จะไปเยี่ยมลูก ๆ ทั้งสองคนฉัน ฉันจึงกลับไปที่คฤหาสน์หลังที่เพิ่งซื้อใหม่ใกล้กับคฤหาสน์ตระกูลชอว์แทน แซคคารี่ดูแปลกใจตอนที่เขารู้ว่าฉันมีบ้านหลังใหม่ที่ใกล้เคียง

“กระต่ายที่มีโพรงทั้งสามโพรง” เขาหยอก

นอกเหนือจากคฤหาสน์ตระกูลชอว์แล้ว ฉันมีบ้านอีกสามหลังในเมืองอู๋

ฉันกรอกตา “คุณจะอยู่ที่นี่หรือจะไปคะ?”

แซคคารี่ขมวดคิ้วกับน้ำเสียงของฉัน เขาคงอยากจะดุท่าทางที่ไม่เหมาะสมของฉันอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะทำแบบนั้นได้ ฉันก็ลากเเขนของเขาเข้าไปในบ้าน ฉันยอมแพ้แล้วพูดออกไปว่า “ฉันเหนื่อยจัง แล้วก็หิวมากด้วย พี่รองค่ะ คุณอยากทานอะไรหรือเปล่า?”

และที่ฉันแสดงท่าทางอ่อนแอต่อหน้าแซคคารี่ เขาเลยไม่ถือสากับกริยาที่ก้าวร้าวของฉันก่อนหน้านี้ เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงทุ่มอ่อนโยนของเขา “เธออยากกินอะไรล่ะ?”

ฉันยิ้มแล้วหยอกเขากลับไปว่า “ฉันอยากกินคุณค่ะ พี่รอง”

เขาตอบกลับมาด้วยความเงียบ

แซคคารี่เป็นผู้ชายที่เปลี่ยนการกระทำได้ตลอดเวลา ตอนที่เขาเข้ามาในคฤหาสน์ เขาถอดชุดสูทของเขาออก แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องครัว ในระหว่างนั้น ฉันเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีขาว

ฉันเดินลงมาชั้นล่างกับมือถือในมือของฉัน แล้วจึงหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว ฉันมองไปที่ชายหนุ่มผู้กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร เขาเตรียมผักและกำลังต้มโจ๊กในหม้อ

เขาเห็นฉันยืนรออยู่ตรงประตูห้องครัว เขาเลยเดินไปหยิบนมออกจากตู้เย็นมาเทให้ฉัน เขาเทน้ำลงในหม้อใบเล็กแล้วอุ่นมันประมาณสองนาที หลังจากนั้น เขาก็เทนมลงในแก้วแล้วจึงยื่นมาให้ฉัน ฉันหยิบแก้วนมอุ่น ๆ ด้วยมือสองข้างของฉัน มันอุ่นเหมือนกับหัวใจของของเขาที่อบอุ่นหัวใจของฉัน

แซคคารี่ไม่เคยบ่นอะไร และทำอาหารให้ฉันทานตลอด เขาดูแลเอาใจใส่ฉัน และเขาก็ไม่ได้พูดถ้อยคำอะไรมาก เขาสมบูรณ์แบบเกินไปจริง ๆ

มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสิ่งที่ฉันเจอมาก่อน

ฉันโชคดีเเค่ไหนกันที่ได้พบกับเเซคคารี่ในตอนนี้?

ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากคลี่ยิ้มออกมาในขณะที่ฉันสารภาพกับเขา “ฉันรักคุณนะคะ แซคคารี่”

จู่ ๆ คำสารภาพฉันก็ถูกเปล่งออกมา แซคคารี่เป็นผู้ชายที่นิ่งเงียบมาตลอด เขาจึงตอบเขาเเค่เสียงเบา ๆ ในลำคอ

พร้อมกับสายตาที่อ่อนโยนของเขา เขากระซิบบอกฉัน “ฉันรู้”

ฉันยกแก้วนมของฉันขึ้นมาแล้วถามเขากลับไปว่า “‘งั้น คุณรักฉันไหมคะ?”

แซคคารี่หับกลับไปทำอาหารของเขาต่อ

ฉันจึงถามต่ออย่างดื้อรั้น “คุณรักฉันหรือเปล่า?”

แซคคารี่ล้างผักแล้วจึงหั่นมันเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่เขาจะใส่ลงในชามตระแกรง ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่นั้น เขาก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “เธอเหมือนกับเด็กน้อยที่คอยถามว่าฉันรักเธอหรือเปล่า หรือว่าเธอยังคงไม่มั่นใจในความรู้สึกของฉันอยู่อีกเหรอ?”