บทที่ 538

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากจะหยอกเขาขึ้นมาตอนที่เขายังไม่ได้มองเห็นฉัน ฉันเดินเข้าไปหยิกแก้มของเขา การตอบสนองของเขาเร็วมาก ตอนที่เขารีบพลักฉันออก ฉันล้มลงไปก้นกระเเทกพื้นอย่างแรง ทุกคนที่อยู่ในห้องเห็นดังนั้นนจึงหัวเราะออกมา ฉันรู้สึกอับอายอย่างมาก ในตอนนั้นเองที่แซคคารี่ลุกขึ้นด้วยสายตาที่เยือกเย็น ราวกับว่าจะกลืนกินแสงไฟที่อยู่รอบตัวของพวกเขา

เมื่อตอนที่เขารู้ว่าเป็นฉัน เขากระพริบตาแล้วจึงรีบพาฉันยืนขึ้น สายตาของเขาทำให้คนที่อยู่รอบ ๆ รีบพากันหยุดเสียงหัวเราะทันที

มาร์ตี้จิบไวน์แดงของเขาเเล้วพูดอย่างตลกออกมา “แซคคารี่ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาใกล้เขาเลย เขาไม่รู้ว่าเป็นเธอ เธอนี่หาเรื่องเข้าตัวเองจริง ๆ เลยนะ”

ยาราก็อยู่ที่นั้นด้วย แต่มาร์ตี้ไม่ได้ทักทายเธอเหมือนกับเเต่ก่อน มันดูเหมือนว่าเขาได้ลบเธอออกจากโลกของเขาเเล้ว

แต่มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ท้ายที่สุดแล้ว ยาราเป็นภรรยาของแลนซ์แล้วก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา ยิ่งไปกว่านั้น ทะเบียนสมรสของเธอก็เซ็นเป็นระยะเวลาหนึ่งร้อยปี มันคงจะเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์สำหรับเขาที่จะพยายาม

อย่างไรก็ตาม มาร์ตี้คงจะรู้สึกแย่มากในตอนนี้! เพราะสุดท้ายเเล้ว เขาก็คอยตามจีบสาวน้อยนานตั้งสองปีอย่างเสียเปล่า นอกจากนั้นเเล้วไม่พอ ใครบางคนยังเอาชนะเขาไปด้วยการได้จดทะเบียนสมรสกับเธออีก!

บรรยากาศของห้องส่วนตัวนั้นค่อนข้างอึดอัด ชาร์ลสกับซัมเมอร์ และมีอา มาร์ตี้กับยารา และฉันกับโมนา สภานการณ์ช่างยุ่งเหยิงมาก ฉันไม่น่าตกลงกับมีอามาตั้งเเต่ตอนเเรกเลย

ยาราพาซัมเมอร์มานั่งลงข้างมาร์ตี้ ในขณะเดียวกัน ฉันกระซิบอยู่ในอ้อมเเขนของแซคคารี่เงียบ ๆ ว่า “สายตาของคุณเมื่อกี้นี้อย่างกับคุณจะฆ่าฉันงั้นล่ะ แล้วที่ฉันล้มลงไปก็เจ็บมากด้วย”

แผลที่ท้องของฉันเจ็บขึ้นเล็กน้อยเพราะว่าแซคคารี่พลักฉันออก ฉันหวังว่าแผลจะไม่แตกออกนะ

แซคคารี่บ่นออกมาด้วยเสียงต่ำ “ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอนี่”

“แต่คุณก็ยังทำให้ฉันเจ็บตัวอยู่ดี”

ฉันพูดอย่างไม่ยอมแพ้ แซคคารี่ปล่อยวางท่าทางของเขาแล้วถามกลับมาว่า “แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรล่ะ?”

ฉันพูดออกไปอย่างไม่เกรงกรัว “ให้ฉันทำอะไรก็ได้กับคุณคืนนี้”

แซคคารี่ขมวดคิ้วขึ้นแต่ในที่สุดเขาก็ยอม “ก็ได้”