บทที่ 560

แซคคารี่วางโทรศัพท์ไว้บนเตียงก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ ฉันนั่งลงบนเตียงและดูข้อความในโทรศัพท์ของเขา มันเป็นข้อความจากเอ็มมี่

[เอ็มมี่: แซคคารี่ ฉันแบกรับความสูญเสียได้]

เธอหมายความว่ายังไง ‘แบกรับความสูญเสีย’?

ฉันขมวดคิ้ว หลังจากนั้นไม่นานแซคคารี่ก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาที่เห็นฉันนั่งอยู่บนเตียงจึงถามขึ้นอย่างอ่อนโยน “แคโร เธอจะอาบน้ำไหม?”

น้ำเสียงของเขา เขาไม่โกรธงั้นเหรอ?

ฉันพยักหน้า “ค่ะ”

“โอเค ระวังแผลที่ท้องด้วยนะ”

“ค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้แหละ”

ฉันไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไรจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อฉันออกมา แซคคารี่ก็กำลังอ่านหนังสืออยู่เหมือนอย่างเคย ฉันเดินไปหาและมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดเขา ก่อนจะเริ่มพูดคุย “พรุ่งนี้เราจะพาเด็ก ๆ กลับมาอยู่ที่บ้านหนึ่งวัน และส่งพวกเขากลับคฤหาสน์ชอว์ในอีกวันถัดมา ดีไหมคะ?”

เสียงทุ้มตอบ “ตามใจเธอเลย”

“พรุ่งนี้คุณอยู่บ้านหรือเปล่า?”

แซคคารี่ละสายตาจากหนังสือมามองฉัน ก่อนจะพูดออกมาในที่สุด “ฉันต้องไปเมืองถงวันพรุ่งนี้”

แซคคารี่งานยุ่ง เขาคอยไป ๆ มา ๆ ระหว่างเมืองใหญ่อยู่เสมอ

ฉันตอบรับด้วยความผิดหวัง จู่ ๆ แซคคารี่ก็ถามขึ้น “เธอกับดิกสันคุยอะไรกันก่อนหน้านี้?”

ฉันสะดุ้ง เพราะแซคคารี่ไม่เคยถามคำถามอะไรแบบนี้มาก่อน เขาหึงดิกสันงั้นเหรอ?

เสียงใสรีบอธิบาย “ไม่มีอะไรมากค่ะ เราก็แค่คุยกันเรื่องเรนนี่เล็กน้อย จากนั้นคุณก็มา พี่รอง คุณหึงเหรอคะ?”

ฉันถามออกไปตรง ๆ และแซคคารี่ก็เมินฉันในทันที

ฉันจงใจถามย้ำอีกครั้ง “คุณหึงเหรอคะ?”