บทที่ 565

แลนซ์พายาราออกไป เหลือไว้เพียงโจชัวร์ที่เมามาย ฉันรู้สึกปวดหัวจึงให้ลีโอลากโจชัวร์ไปที่โรงแรมใกล้ ๆ ทว่า เขากลับดื้อดึงและเกาะแขนลีโอไว้ ฉันจึงต้องให้ลีโอพาเขากลับมาที่บ้านฉันอย่างไม่มีทางเลือก

ฉันไปหาน้ำผึ้งมา และให้ลีโอเทใส่ปากของเขา จากนั้นลีโอก็ช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งเป็นของแซคคารี่ ฉันที่เห็นเขานอนอยู่บนเตียง จึงยิ้มขึ้นและพูดกับลีโอ “เขานี่แอบเรื่องมากเรื่องที่นอนเหมือนกันนะ”

ลีโอขำ “คุณเคนเนดี้ไม่เคยชินกับการนอนที่โรงแรมครับ”

ฉันปิดประตูและถามลีโอ “ช่วงนี้เอ็มมี่อยู่ที่ไหนเหรอ?”

ข้อความที่เธอส่งหาแซคคารี่ในคืนก่อนหน้านี้ยังคงติดอยู่ในหัวของฉัน

‘แซคคารี่ ฉันยอมรับการสูญเสียได้’

เธอหมายความว่าไง ‘ยอมรับการสูญเสีย’?

ลีโอตอบ “เธอไป ๆ มา ๆ รอบยุโรป น่าจะพยายามตามหาเอฟวาเนส เธอเป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของเอ็มมี่ เอ็มมี่ใช้เวลากว่าสองปีเพื่อตามหาเธอ แต่มันก็ไร้ผล”

ลีโอรู้เรื่องเอ็มมี่เป็นอย่างดี

เขาไม่แม้กระทั่งทำการสืบสวน

ฉันพูดขึ้นตามความรู้สึก “นายดูเหมือนจะรู้จักเธอเป็นอย่างดีเลยนะ”

ลีโอตอบอย่างใจเย็น “คุณชิคให้ผมไปสืบสวนเรื่องราวเมื่อนานมาแล้ว และกีดกันไม่ให้เธอมาที่เมืองอู๋ และเมืองถง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอก่อปัญหาซ้ำอีก”

แซคคารี่ปฏิบัติต่อเอ็มมี่อย่างโหดร้าย

แต่การกระทำเช่นนั้นของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ

“โอเค ตามฉันมาที่คฤหาสน์ชอว์”

ฉันใช้เวลาทั้งวันที่เหลือไปกับการอยู่เฝ้าลูก ๆ ของฉัน พวกเขาจะมาเล่นกับฉันเป็นครั้งคราว และร้องเรียกหาแม่ ขณะเดียวกัน แซคคารี่ก็ไม่ได้ติดต่อฉันเลยตลอดทั้งวัน ในตอนที่ฉันกลับบ้าน โจชัวร์ก็หายเมาและกลับไปแล้ว!

ตกดึกแซคคารี่ก็ยังคงไม่กลับบ้าน

ไม่มีแม้กระทั่งข่าวคราวสักเล็กน้อย

เขาเคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

ในตอนนั้น...

เขาไม่คิดถึงผู้หญิงที่รอคอยเขาอยู่ที่บ้านบ้างเหรอ?

การกระทำของเขาต่อลูกทั้งสองนั้นเย็นชามากเป็นพิเศษ