บทที่ 574

แซคคารี่ไม่ได้อยู่ข้างกายฉันตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา แต่เขาทิ้งโน๊ตไว้ข้างหมอนของเขา

[แซคคารี่: เบล ฉันมีประชุมที่เมืองถง]

เขาเริ่มที่จะบอกฉันว่าเขาไปไหน

เขาเป็นชายที่รักษาคำพูดของเขามาก

ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมา!

อย่างไรก็ตาม มันคงจะเป็นเพราะนิสัยขี้ระแวงของเขา

ฉันวางโน๊ตใส่ลิ้นชักแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดผ้าม่าน ฝนตกลงมาเล็กน้อยในเมืองอู๋ ต้นพลัมเริ่มผลิดอกออกเต็มต้นในสวนเเล้ว ต้นพีชและต้นแพรก็จะผลิดอกตามมา แซคคารี่กับฉันจะเลือกวันที่ฝนตกเพื่อพักผ่อนชมวิวนี้กันบนเตียงนอน!

ฉันยิ้มและพูดขึ้น “สวยจังเลย”

เป็นวันที่ช่างงดงาม

ฉันเปิดหน้าต่างและสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นช่างหอมหวาน ฉันยืนข้างหน้าต่างสักพักก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และออกไปข้างนอก

ฉันได้รับสายจากใครก็ไม่รู้ตอนที่ถึงบริษัท

มันเป็นสายจากต่างประเทศ

ฉันกดรับและถามออกไป “นี่ใครคะ?”

“ฉันเอง ชาร์ลส”

ทำไมจู่ ๆ ชาร์ลสถึงโทรมาหาฉัน?

ฉันแสดงความไม่เป็นมิตร เนื่องจากฉันจำได้ว่าเขาทำอะไรลงไปกับซัมเมอร์ ฉันถามอย่างเย็นชา “คุณโทรมาหาฉันทำไม?”

เขาเมินน้ำเสียงของฉันแล้วถามกลับมา “ซัมเมอร์อยู่ที่ไหน?”

ฉันแซะเขากลับไป “มันไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ”

“คนของฉันบอกว่าเธอหายไปจากเมืองอู๋”

ฉันตระหนักได้ว่าเรื่องนี้จริงจังเเค่ไหน

“ฉันไม่รู้ ฉันต้องไปแล้ว!”

ฉันวางสาย แล้วรีบสั่งให้ผู้ช่วยของฉันหาว่าซัมเมอร์อยู่ที่ไหน หลังจากนั้นสักพักผู้ช่วยของฉันก็ตอบกลับมา

[ชัค: เธออยู่ที่เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในไอซ์แลนด์ครับ]

ฉันประหลาดใจ

[แคโรไลน์: เธอไปที่นั่นเมื่อไหร่?]

[ชัค: เมื่อคืน มันเป็นเที่ยวบินสุดท้ายครับ]

[แคโรไลน์: ทำไมจู่ ๆ เธอถึงไปไอซ์แลนด์ล่ะ?]

เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่านะ?

[ชัค: ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีครับ ประธานชอว์]

สิ่งนี้ทำให้ฉันรู้สึกกังวล ฉันครุ่นคิดก่อนจะสั่งชัคออกไป

[แคโรไลน์: เตรียมเที่ยวบินไปไอซ์เเลนด์ และเราจะไปฝรั่งเศสตอนที่เรากลับมา เตรียมการส่งราฟไปที่ฝรั่งเศสด้วย]