บทที่ 58

ด้วยความสงสัย ฉันถามเขาว่า "ทำไมเธอถึงมาที่นี่?"

“เธอยังคงรออยู่เพื่อพบคุณ”

เมื่อดูจากสถานการณ์เธออาจไม่ได้มีเจตนาที่ดี

“แล้วคุณอายุเท่าไหร่? ประมาณ 40 ปีได้ไหม?” ฉันพูดประชด แล้วยิ้มอย่างเหยียด

เธอหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน “คุณระวังคำพูดที่พูดออกมาหน่อยนะ?” เธอตะโกน

คนแบบนี้ไม่คุ้มกับเวลาของฉัน

เธอพยายามห้ามไม่ให้ฉันออกไป แต่ผู้ช่วยของฉันขัดขวางเธอ ฉันเอากุญแจรถจากผู้ช่วยและออกไปที่ช่องจอดรถ

ตอนที่ผู้ช่วยมารับฉันจากสนามบิน เขาก็ขับโรลส์-รอยซ์ของฉัน ฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเองในเรื่องความหรูหรา ฉันมีความสุขกับคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุดเสมอ ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรจะใช้จ่ายผลกำไรที่หามาได้จากบริษัทชอว์

ฉันขับรถกลับไปที่คฤหาสห์ชอว์และได้รับข้อความจากซัมเมอร์ทันทีที่ฉันมาถึงหน้าประตูบ้าน

“เธอยังอยู่ในเมืองท่งหรือเปล่า” เธอถาม

ฉันตอบว่า "ไม่ ฉันกลับมาที่เมืองอู๋แล้ว"

เธอยังคงส่งข้อความถึงฉันขณะที่ฉันลงจากรถ

“ฉันจะไปเยี่ยมเธอที่เมืองท่ง”

“เธอไม่มีอะไรทำที่ดีมากไปกว่านี้แล้วหรอ?” ฉันตอบกลับหลังจากส่งอิโมติคอนเครื่องหมายคำถามเดียว

เท่าที่ฉันจำได้ซัมเมอร์น่าจะอยู่เคียงข้างโจเซฟในขณะนั้น

“ฉันคิดว่าฉันอกหักน่ะ” เธอตอบ

ฉันส่งอีโมติคอนเครื่องหมายคำถามเพิ่มเติมให้เธอแล้วเธอก็ตอบกลับด้วยอิโมติคอนเศร้าเพียงอันเดียว

“โจเซฟทิ้งโน้ตไว้ให้ฉันและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาขอให้ฉันลืมเกี่ยวกับเขา” เธออธิบาย

ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามั่นคง อะไรทำให้โจเซฟจากไปอย่างกะทันหัน?

ผู้ชายคนนั้น…เขามีเป้าหมายที่ชัดเจน เขาคิดอะไรอยู่?!

ฉันใจเย็นและถามเธอว่า “คุณต้องการให้ชัค ตรวจสอบเรื่องนี้ให้ไหม?”

“แค่ลืมมันไปซะ เดี่ยวเราเจอกัน แล้วไปทานพร้อมอาหาร” ซัมเมอร์ตอบ