บทที่ 590

ท่าทีของแซคคารี่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นมืดมนขึ้น ดังนั้น ฉันจึงไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก ฉันหันมาทำความสะอาดหม้อต่อ หลังจากนั้น ฉันก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อล้างตัว

เมื่อฉันกลับลงมาที่ห้องนั่งเล่นข้างล่าง ฉันก็เห็นว่าแซคคารี่ได้เปลี่ยนชุดอีกครั้ง!

เขาเปลี่ยนเป็นชุดสไตล์ทหารสีดำ!

เขาใส่เข็มขัดหนังสีเดียวกันไว้ที่เอว!!

ฉันตรงไปหาเขา และถามด้วยความประหลาดใจ “พี่รอง นี่มันอะไรกันคะ?”

ร่างสูงตอบอย่างแผ่วเบา “เธอบอกว่าชอบไม่ใช่เหรอ?”

ฉันพูดไม่ออก

เขาเปลี่ยนชุดโดยไม่บ่นสักคำ!

ร่างเล็กกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะจูบเขาอย่างมีความสุข แซคคารี่เอื้อมมือมาโอบเอวเล็กของเธอ เขาหัวเราะ “อย่ารีบสิ เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก”

“พี่รอง คุณไปเปลี่ยนชุดเพราะอยากทำให้ฉันมีความสุขเหรอคะ?”

ฉันถามอย่างตรงไปตรงมา ดังนั้นฉันเลยคิดว่าแซคคารี่คงไม่ตอบฉัน ความจริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบจากเขา ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเพราะมีความสุข!

เขาตอบคำถามอย่างเคร่งขรึมโดยไม่คาดคิดมาก่อน “อืม หวังว่าเธอจะมีความสุขนะ”

เขาช่างดีกับฉันเหลือเกิน!

ฉันใช้สองมือเล็กกุมหน้าเขาไว้ และประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของเขาอย่างอ่อนนุ่มในช่วงแรก ระหว่างที่จูบ ฉันก็ได้เห็นรอยยิ้มที่อยู่ในแววตาของเขา

ฉันต้านทานตัวเองไม่ไหวและจูบเขาอีกครั้ง! ฉันประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาอย่างหนักแน่น แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ ฉันจึงจูบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เขารู้ว่าฉันไม่เต็มใจที่จะถอนริมฝีปากออก

ฝ่ามือหนาของเขาประคองด้านหลังหัวฉันไว้ และทันใดนั้น เขาก็ประทับจูบลงมา เขาจูบฉันอย่างเร่าร้อน และฉันก็ตอบรับจูบอันน่าหลงไหลของเขาทั้งหมด จูบของเราใช้เวลากว่าสิบนาที หรือมากกว่านั้นก่อนมันจะจบลง!

จูบของเขาทำให้ริมฝีปากฉันชาไปหมด!

ฉันลุกขึ้นจากอ้อมแขนของร่างสูง ยังคงโซเซจากจูบนั้น และรู้สึกเขินเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นท่าทีของฉัน ใบหน้าเขาก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเขาช่างรุนแรงเหลือเกิน มันกำลังยั่วยวนให้ฉันกลับเข้าไป

ฉันที่กลัวว่าจะไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้ จึงหนีไปรอเขาอยู่ในสวน

ภายในสวน ดอกเหมยกำลังผลิบาน ในขณะที่ดอกซากุระเริ่มผลิดอกเต็มต้น พวกมันน่าจะบานเต็มที่ภายในเดือนหน้า!