บทที่ 594

แซคคารี่อยู่ในห้องเพื่อเฝ้าลูกของเรา ขณะเดียวกัน ฉันก็ลงไปข้างล่างเพื่อช่วยคุณแม่ในครัว หลังจากมื้อเที่ยง แซคคารี่ก็ขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง แม่ของฉันพอใจที่เห็นแบบนั้น “เขานี่ชอบเด็กเสียจริงนะ!” ท่านพูดขึ้นด้วยความปิติ

ใช่แล้ว แซคคารี่ชอบเบลล่า!

เขาแค่ทำตัวไม่ค่อยดีนักกับพ่อแม่ของฉัน

หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง!

เขาเข้าใจดีว่าเขาไม่สามารถพูดคุยกับพวกเขาได้!

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ เขาจึงดูเหมือนคนสันโดษ!

ฉันพูดคุยกับพ่อแม่สักพักก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นบน ดวงตาคู่ใสของเบลล่าแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว เธอหรี่ตา และดูเงียบ ๆ เมื่อฉันเดินเข้าไป แซคคารี่ก็กระซิบ “รานีน้อยง่วงแล้ว เธอกำลังจะหลับ”

แซคคารี่เรียกลูกสาวของเราว่ารานีน้อยอยู่เสมอ

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ แซคคารี่ ก่อนจะเอาคางเกยไหล่เขา และนั่งเฝ้าเบลล่ากับเขา หลังจากนั้นไม่นาน เด็กน้อยก็หลับตาลงและผล็อยหลับไป

ฉันหันมาหาร่างสูงอย่างเงียบ ๆ ริมฝีปากบางของฉันประทับลงบนแก้มเขาราวกับสัมผัสอันแผ่วเบาของสายลม และนั่นทำให้ร่างสูงหูแดงขึ้นมา เขาคำรามเบา ๆ “อย่ามากวนฉันนะ”

มันเป็นจูบที่คุ้นเคย

หลังจากนั้น เมื่อฉันมองขึ้นไปบนเพดาน ก็บังเอิญเจอกล้องวงจรปิดที่ถูกติดตั้งไว้ในห้องของลูก

ฉันถามขึ้นอย่างประหลาดใจ “กล้องถูกติดตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ?”

แซคคารี่ยิ้ม และถามขึ้น “เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”

ถ้าฉันรู้ ฉันก็คงไม่ยั่วยวนเขาหรอก

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงกล้าแสดงออกมากกว่าปกติ ฉันที่เพียงหยอกเย้าเขาเล็กน้อย แต่เขากลับแสดงความรักต่อฉันอย่างมากมาย นั่นเป็นเพราะเขารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่ามีกล้องวงจรปิดอยู่ในห้องของลูก

แก้มฉันแดงก่ำในขณะที่ฉันรีบวิ่งลงไปข้างล่าง คุณแม่ที่เห็นฉันเร่งรีบ ท่านจึงถามขึ้นอย่างงุนงง “ทำไมลูกถึงรีบร้อนขนาดนี้?”

ฉันถามแม่อย่างใจเย็น “ห้องคอมพิวเตอร์อยู่ตรงไหนคะ?”

คุณแม่เข้าใจในทันที และมองมาที่ฉัน “มันอยู่ในห้องพ่อของลูก” ท่านตอบ “พ่อของลูกกำลังดูข่าวอยู่ เขาไม่สังเกตเห็นลูกทั้งสองหรอก”

ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องของพ่อกับแม่ และเห็นคุณพ่อกำลังดูสารคดีอยู่ ฉันแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาท่าน ฉันสะกิดไหล่ท่านพร้อมกับพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “คุณพ่อคะ หนูอยากจะค้นหาอะไรสักหน่อย คุณพ่อช่วยออกไปอยู่กับแม่สักพักได้ไหมคะ?”

“ค้นหาอะไร?” พ่อของฉันถาม

ฉันยิ้มและอธิบาย “เป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ค่ะ”