บทที่ 597

ฉันเห็นด้วยกับแอนนีโมนี “ใช่แล้วล่ะ เมืองอู๋เป็นเมืองแห่งฝนและหิมะ!”

ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีสายเรียกเข้าจากมาร์ตี้ ฉันรับโทรศัพท์ต่อหน้าแอนนีโมนี

“แคโรไลน์! ได้โปรดช่วยฉันที!” มาร์ตี้อ้อนวอน “ช่วยฉันกับเอสันที โดยการพูดเรื่องอะไรดี ๆ ต่อหน้าพี่รอง! พวกเราสองคนตอนนี้ทุกข์ทรมานเหลือเกิน!”

ฉันสังเกตเห็นแอนนีโมนี ตอนที่ฉันได้ยินเสียงมาร์ตี้จากปลายสายโทรศัพท์ ท่าทางของเธอดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อยในระหว่างที่ฉันคุยโทรศัพท์

ฉันเหล่มองแอนนีโมนีและถามมาร์ตี้ “ฉันจะช่วยพี่ทั้งสองด้วยการพูดอะไรดี ๆ ได้ยังไง?”

เสียงของเอสันดังออกมาจากอีกฝากของโทรศัพท์

“น้องรอง! มาร์ตี้กับฉันจะต้องทนอยู่กับคนพวกนั้นที่เขาขังไว้ในนี้ มันช่างน่าเบื่อเหลือเกินในแต่ละวัน! ได้โปรดเธอช่วยบอกให้พี่รองปล่อยพวกเราออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ ได้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันยิ้มและถามขึ้น “พวกพี่ก็โดนขังเหมือนกันเหรอคะ?”

มาร์ตี้รีบตอบ “มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? พวกเรามาที่นี่เพื่อรักษาการณ์ ในแต่ละวันของพวกเราที่อยู่ที่นี่มันช่างน่าเบื่อ!”

ฉันบอกพวกเขาอย่างไร้กังวล “ฉันจะลองพูดอะไรดี ๆ กับแซคคารี่ให้คืนนี้นะคะ!”

“พวกเราต้องพึ่งเธอนะน้องรอง!”

หลังจากนั้น มาร์ตี้ก็วางสายไป ฉันสังเกตเห็นว่าแอนนีโมนีค่อย ๆ หุบยิ้ม ดังนั้นฉันจึงอธิบาย “คนพวกนั้นเป็นเพื่อนของคู่หมั้นฉัน”

“อืม พวกเขาน่าน่าสนใจดีนะคะ”

ฉันอยู่ที่ร้านน้ำชาสักพักก่อนซัมเมอร์จะโทรมา

“แคโร เขามีเรื่องด่วนเข้ามาและต้องรีบไปทำ ฉันตัดสินใจที่จะตามเขาไป เพราะเขาบอกว่าเขาสามารถช่วยรักษารอยแผลเป็นบนใบหน้าของฉันได้!”

“โอเค ถ้าเธอกลับมาแล้วก็บอกฉันนะ!”

“แน่นอน แล้วฉันจะติดต่อไปถ้าฉันกลับเมืองอู๋แล้ว” ซัมเมอร์ตอบ

ด้วยเหตุนั้น การไปกินอาหารค่ำร่วมกันในคืนนั้นจึงถูกยกเลิกไป ฉันบอกให้แซคคารี่รู้ด้วยการส่งข้อความไปหา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตอบกลับมา

[แซคคารี่: โอเค เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะกลับบ้านไปหา]