บทที่ 600

ฉันรีบลงมาจากเวทีและเดินกลับไปหลังเวที หลังจากที่เปลี่ยนชุด ฉันก็รีบตรงไปยังที่นั่งของผู้ชม และมองหาชายคนนั้น

ทว่าไม่มีใครอยู่ตรงที่นั่งแถวสุดท้ายเลย!

ฉันรีบออกมาจากตึกการแสดงและเจอแซคคารี่ในตรอกข้าง ๆ เขาเอียงหัวเล็กน้อยในขณะที่มองไปยังโคมไฟข้างทาง ร่างเล็กรีบเดินไปหาเขา

“คุณกำลังมองอะไรอยู่เหรอคะ?” เสียงใสถาม

“ไฟมันเสียน่ะ” เขาตอบ

ใช่แล้ว ไม่มีไฟส่องออกมาจากโคมไฟข้างทางเลย

ฉันกอดแขนเขาไว้อย่างเคยชิน “มันน่าจะเพิ่งเสีย เดี๋ยวก็มีคนมาซ่อมเพราะเราอยู่ในใจกลางเมือง!”

แซคคารี่เลื่อนสายตามามองฉัน จู่ ๆ เขาก็ถามขึ้น “เบล เธอจะยึดมั่นในความเชื่อของตัวเองไปตลอดชีวิตหรือเปล่า?”

ฉันจงใจถาม “ความเชื่อของฉันคือ?”

ความเชื่อของฉันอุทิศให้กับรักเดียวในชีวิตฉัน ความเชื่อของฉันก็คือชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า! แม้ฉันจะยังไม่ได้สารภาพเรื่องนี้กับเขาก็ตาม

ร่างสูงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

แซคคารี่ทำตัวแปลก ๆ ในคืนนั้น หรือว่าแม่ของเขาจะพูดอะไรปลุกปั่นเขา ในตอนที่เขาไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล?

ฉันอยากจะถาม แต่ก็พูดไม่ออก!

ในตอนที่แซคคารี่กับฉันถึงบ้าน มันก็เป็นเวลาดึกแล้ว ชายหนุ่มเงียบอยู่ตลอดเวลา เขาหยิบชุดนอนและเดินเข้าไปในห้องน้ำ ในขณะเดียวกันฉันก็เปลี่ยนผ้าปูเตียงเป็นสีที่ดูอบอุ่น

เรามีผู้ช่วยในการทำความสะอาดคฤหาสน์ เธอจะเข้ามาทำความสะอาดในตอนที่เราไม่อยู่บ้าน ถึงอย่างนั้นเธอมักจะเลือกผ้าปูเตียงสีขาว หรือสีดำอยู่เสมอในเวลาที่เธอเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูเตียง สีที่หม่นหมองมักทำให้รู้สึกหนาวเย็น ฉันชอบสีที่อบอุ่น เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น

แซคคารี่อาบน้ำนานเป็นพิเศษ และออกมาในครึ่งชั่วโมงให้หลัง หลังจากนั้นฉันก็เข้าไปอาบน้ำต่อจากเขา

เมื่อฉันออกมาจากห้องน้ำ ฉันก็เห็นเขายืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง แซคคารี่แทบจะไม่สูบบุหรี่เลย