บทที่ 607

ซัมเมอร์รู้สึกน่าขันเมื่อเธอคิดเช่นนั้น

นี่เป็นเพียงครั้งที่สองของเธอในไอร์แลนด์ แล้วไอร์แลนด์จะกลายเป็นบ้านของเธอได้อย่างไร?

ในขณะเดียวกันซัมเมอร์ก็พาอลาสกัน มาลามิวท์ ไปเดินเล่นใกล้ ๆ รั้วที่อยู่รอบ ๆ กระท่อม มันเป็นสุนัขของน้องสาวบลูสัน เมื่อเจ้ามาลามิวท์ยืนสองขา มันก็สูงเกือบเท่าตัวเธอ

น้องสาวของบลูสันอาศัยอยู่ในเมืองหลวงของไอร์แลนด์ เมืองเรคยาวิก ช่วงนี้เธอต้องบินออกจากไอร์แลนด์เพื่อไปทำธุระส่วนตัว ดังนั้นเธอเลยทิ้งเจ้ามาลามิวท์ไว้ให้บลูสันช่วยดูแล แม้บลูสันจะไม่ได้เกลียดสุนัข แต่เขาก็ไม่ได้ชอบมันเช่นกัน

เขาสั่งให้คนของเขาสร้างบ้านสุนัขหลังเล็ก ๆ ไว้ตรงทางเข้า ถึงอย่างนั้นเจ้ามาลามิวท์ก็ไม่เคยเข้าไปนอนในนั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เจ้ามาลามิวท์ที่แสนรู้นั้นหวาดกลัวบลูสัน!

หลังจากที่พาไปเดินเล่น ซัมเมอร์ก็ผูกสายจูงเจ้ามาลามิวท์ไว้ที่บ้านสุนัข และนั่นก็เป็นตอนที่เธอได้รับข้อความจากแคโรไลน์ เธอลืมบอกแคโรไลน์ว่าเธอมาที่ไอร์แลนด์!

แคโรไลน์ที่พูดถึงชื่อของชาร์ลส ทำให้ซัมเมอร์ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว เธอหวังว่าเธอจะไม่ต้องนึกถึงชายคนนั้นอีกต่อไปแล้ว!

ทุกครั้งที่เขามาปรากฏตัวในความคิดของเธอ เธอจะรู้สึกอัดอึดหายใจไม่ออก และมันจะจบลงด้วยการที่เธอจมดิ่งอยู่กับความเศร้าที่อธิบายไม่ได้!

ซัมเมอร์ถอนใจออกมา มันช่างเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเกลียดเขา ถึงอย่างนั้นความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเขาก็มีสาเหตุมาจากความรักของเธอใช่ไหมล่ะ?

ตั้งแต่ที่โจเซฟจากไป ชาร์ลสก็กลายมาเป็นคนเดียวที่คอยให้กำลังใจเธอ ทว่าเขากลับถอนตัวออกมาจากชีวิตของเธออย่างโหดร้ายตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ยิ่งคิดถึงเรื่องนั้นมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากเท่านั้น

“ซัมเมอร์ คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

เสียงที่เย็นชาแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนดังขึ้นที่ข้างหูของซัมเมอร์

ซัมเมอร์หันกลับไปและเจอกับบลูสัน เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีขาวที่มีแขนกว้าง และปักลายต้นไผ่ไว้อย่างวิจิตร!

ชุดของเขาช่วยเสริมให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก เขาดูราวกับชายที่เดินออกมาจากภาพงานศิลปะ!

เธอตกอยู่ในภวังค์และพึมพำ “บลูสัน”

เขาเลิกคิ้วคู่สวยขึ้นและถาม “ตะลึงเหรอ?”